Ingetogen soul van Andreya Triana

Op het buitenpodium Mississippi trakteerde de Britse zangeres Andreya Triana het publiek op een proeve van haar machtige soulstem, die ze echter vooral inzette om breekbare liedjes te zingen.

In interviews zegt Andreya Triana dat ze niet wil lijken op Erykah Badu en Jill Scott, de zangeressen die al jaren geleden de weg baande voor een nieuw soort soul, met fragiele, trage liedjes. Maar als ze die vergelijking uit de weg wil gaan, moet ze wel andere muziek gaan maken. Vorig jaar debuteerde Andreya Triana met het album Lost Where I Belong en die staat vol met introspectieve souliedjes die Badu in herinnering roepen.

Een verschil is wel dat Triana elektronische begeleiding niet schuwt. Ze zegt te zijn beïnvloed door Jamie Liddell en Björk  om hun experimenteerdrift en werkt daadwerkelijk samen met Flying Lotus. In haar liedjes vertelt de voormalige sushi-serveerster over de tijd dat ze popcorn at als lunch en over de strijd die ze moest leveren om haar doel te bereiken. Ze heeft een mooie diepe stem die niet alleen door het Londense accent aan Adele doet denken.

Het album roept de verwachting op dat de liedjes live uit kunnen breken, maar Triana vertolkte ze eerder eenvoudiger: de band was met drum, bas en gitaar beperkt.

De single Draw the Stars kreeg een uitvoeringen met veel subtiliteiten in de zang. Triana zingt intens, met een warm timbre, geregeld met gesloten ogen, maar dat werd verspild aan een handvol gezichtsloze liedjes. Bij het meer up-tempo Far Closer was te horen dat meer variatie in tempo ook meer kleur in het optreden brengt.

Triana is wat je noemt een talent waarvan je hoopt dat ze voor de volgende fase in haar carrière de juist stap zet.