We werden beschoten en ik zakte in elkaar

Sergeant Iwan Kamminga (32) gaat niet voor het eerst naar Afghanistan. Hoe dichter de missie naar Kunduz nadert, hoe vaker hij weer denkt aan wat hem overkwam in Uruzgan. Al praat hij er niet graag over. In een eerste gesprek brengt hij het niet eens ter sprake.

In 2006 zat de sergeant der eerste klasse bij de lichting militairen die vanuit Havelte naar Afghanistan gestuurd werd. Het was de eerste lichting die destijds werd uitgezonden. Iwan Kamminga was ongeveer halverwege zijn uitzending toen een colonne Nederlandse voertuigen, niet voor het eerst, in een vijandelijke hinderlaag liep. Het was telkens raak voor zijn peloton. „We werden van twee kanten beschoten door zo’n veertig man, met antitankwapens, automatische wapens, wat dan ook”, zegt Kamminga. „Ik voelde wel dat ik geraakt werd, maar door de spanning ga je gewoon door.” Tot hij merkte dat hij geen gas meer kon geven. Hij had geen kracht meer in zijn benen. „Toen zei ik tegen mijn korporaal: jij moet maar achter het stuur. Ik ben uitgestapt en daar in elkaar gezakt.”

Gelukkig konden zijn collega’s hem naar een veilige plek brengen, waar hij werd opgehaald door een helikopter. Hij werd aan beide benen geopereerd en revalideerde in Afghanistan. „Ik mocht naar huis, maar als groepsleider wilde ik de mannen niet in de steek laten.”

Dat doet hij ook niet nu hij is opgeroepen om naar Kunduz te gaan. „Ik werk in een organisatie waarbij je inzetbaar moet zijn op basis van politieke beslissingen. Als de politiek een missie naar Kunduz wil, moet je er gewoon naartoe.” Maar als het aan Kamminga lag, bleef hij thuis. Niet alleen omdat zijn ouders in Nieuwe Pekela het griezelig vinden dat hij weer gaat. „Als je jong bent wil je het avontuur, weg van huis, vrijheid.” Daarom ging hij ging bijna 15 jaar geleden, direct na de middelbare school, bij de landmacht werken. „Maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat nog steeds wel wil.”

Hij gaat toch, als sectiecommandant van een groep militairen die de marechaussee beschermt, die op zijn beurt Afghaanse agenten begeleidt. Zijn belangrijkste streven in deze missie is dat iedereen heelhuids thuiskomt. Hij wenst ook dat Nederland niet weer plotseling bedenkt dat de ingeslagen weg in Afghanistan onwenselijk is. „Wat als de politiek iets heeft beslist wat wij als organisatie niet waar kunnen maken? Ik hoop dat politici beseffen dat de realiteit soms anders is dan zij in Den Haag denken. En het is belangrijk dat hun steun blijft als de missie anders loopt dan gehoopt. De meeste jongens zitten daar niet zo mee, maar ik denk er veel over na.”

Iwan Kamminga weet hoe het is om op een missie te zijn waarvan het thuisfront de illusie heeft dat het een opbouwmissie is, terwijl er keihard gevochten wordt. „Er wordt vaak gezegd dat Kunduz niet gevaarlijk is, dat er geen oorlog is. Maar al wordt er alleen in Limburg gevochten, dan is er toch echt oorlog in Nederland.”

NRC Handelsblad volgt de komende maanden deze drie deelnemers aan de missie naar Kunduz en Kabul.