opinext@nrc.nl

Thuisland

Van bergen vluchtte ik naar velden

Van hoofd naar haar

Van muren naar ruimte

Van aardegeur naar zeezout

Ik voel me thuis hier. Niets is te veel.

De zon schijnt dagelijks. De wind waait

gretig mee, de regen laat de laatste tijd

vaak op zich wachten en het KNMI

hebben we ook niet meer nodig.

Ik voel me thuis hier. Er is water, er

is brood en er is iedere dag wat te

beleven. Zelfs vrijdag is toegevoegd

aan mijn vrije dagen. Naast andere dagen.

Kleuren verrijken mijn leven. Ik loop

een blauwtje, Ik sta rood, Ik kijk door

een zwarte bril en ik erger me groen en geel

aan de bruine regering. Het voelt zo thuis.

Ik voel me als een vis in het water. Geen heimwee

naar verleden geen verlangen naar vaderland.

Geen wens om terug te gaan. Nog even en

Ik kan zelfs Nederland, Iran noemen.

Kunst is geen vak, maar een verspilde hobby

(behalve voor de verkiezingsfilmpjes)

Cultuur is allang overbodig, (alleen

als iemand jarig is) en rechts zijn

is helemaal in, ook voor de linksen.

Heerlijk om voortaan als een inheemse

door het leven te gaan, uitschelden als

vrijheid beschouwen, de protesteerders als

tuig en de beschaving ronduit negeren.

Ik voel me thuis hier. Dichten is

een groot bedrijf, maar klein beklijf

en steeds meer vraagt men of ik er

naast iets nuttigs doe.

Van bergen vluchtte ik naar velden

Van hoofd naar haar

Van muren naar ruimte

Van blinde woede naar opluchting

Van tirannie naar tolerantie

Van aardegeur naar zeezout

Om me terug te vinden in een tijd

waar mijn aangifte voor een verloren

liefde niets waard is,

wel die van de belasting, waar mijn stem

niet meer telt, wel bij de stembussen.

Nafiss Nia (Iran, 1968) vluchtte in 1992 vanuit Iran naar Nederland. Ze werkt als dichter, scenario-schrijver, filmmaker, vertaler en journalist. Bovenstaand gedicht droeg ze afgelopen vrijdag voor op de Dichtersmarathon in Amsterdam. Haar tweede dichtbundel ‘De momenten wachten ons voorbij’ zal verschijnen bij Atlas.