Ik ben fysiek en mentaal op het ergste voorbereid

Brigadier Gwen Loontjens (34) heeft de nodige ervaring als politietrainer. In Nederland is ze sportdocent en leert zij collega’s omgaan met vuurwapens. Ze heeft ook aanzienlijke ervaring op straat. Voor ze docent werd, was ze veertien jaar agent in Rotterdam. „Maar op buitenlandse missie ben ik nog nooit geweest. En ik begin meteen met een behoorlijk heftige.”

Afghanistan stond niet bovenaan het verlanglijstje van Gwen Loontjens toen ze zich anderhalf jaar geleden aanmeldde voor vredesmissies. Militairen worden uitgezonden, maar politieagenten dragen alleen vrijwillig bij aan de internationale ambities van Nederland. „Toen ik op de site van de politie Rotterdam zag dat ik me kon opgeven, dacht ik: laat ik eens kijken of dat wat voor mij is. Het zit een beetje in mijn bloed. Mijn vader was commando en mijn opa zat bij het Korps Mariniers.”

Ze verwachtte naar Cyprus uitgezonden te worden, of misschien naar Bosnië of Kosovo. Maar afgelopen januari besloot het kabinet zijn prioriteiten te leggen bij het opleiden van de politie in Kunduz en Kabul. „Dat was even slikken. Cyprus was misschien eenvoudiger geweest, maar ik besloot er toch voor te gaan. Het gaat erom dat ik iets kan bijdragen. Waar ook ter wereld.” Dus vloog Gwen Loontjens gisteravond met acht collega’s naar de Afghaanse hoofdstad.

Haar opdracht is om namens de Europese Unie het hoge en middenkader van de politie op te leiden. „De mensen die wij gaan trainen zijn niet de analfabeten waar je wel over leest, maar goed geschoolde, slimme mensen.” Zij zal hen niet begeleiden op straat, maar intern scholen. Loontjens hoort bij de meerderheid van de civiele politietrainers die niet naar Kunduz, maar naar Kabul gaat. „Ik kom de compound niet af, en ga zeker niet naar Kunduz.”

Gwen Loontjens hoopt, als één van weinige Nederlandse vrouwen in de missie, vooral te kunnen bijdragen aan het opleiden van vrouwelijke politiefunctionarissen. „Ik denk dat ik een rolmodel kan zijn. Dat ik kan laten zien wat je als vrouw kunt bereiken.”

Of dat ook haar specifieke taak wordt, is nog niet duidelijk. Ze heeft de titel mentor advisor, maar het fijne weet ze daar nog niet van. „Ik ben normaal erg van de structuur, maar ik heb besloten dat los te laten. Ik ben fysiek en mentaal op het ergste voorbereid: een totaal andere omgeving, omgangsvormen, geweld, aanslagen. Verder laat ik het maar over me heen komen.”

Bij de politie Rotterdam maakt Gwen Loontjens nu deel uit van het team dat collega’s opvangt na een traumatische ervaring. „Ik weet dus als geen ander wat het betekent om posttraumatisch stresssyndroom, PTSS, te hebben en wat de symptomen daarvan zijn.” Ze heeft met haar partner, haar ouders en haar zus afgesproken dat ook zij een vinger aan de pols houden. In het komende jaar in Afghanistan mag ze eens in de zeven à acht weken naar huis. „Dus zij merken het wel als ik verander.”