Fransen halen hun schouders op over DSK

Volgdende week sluiten de socialisten de inschrijving voor presidentskandidaten. Dominique Strauss-Kahn lijkt hoe dan ook geen serieuze kans meer te maken.

DSK? Ach. „Daar gaan we onze energie niet aan verspillen, toch?” De vijf vrouwen die ’s middags in een vrolijke sfeer rokjes en jurkjes stikken in Le Sweatshop, een ‘haute couture-café’ waar je voor zes euro per uur een naaimachine kan huren en bij het knippen en stikken hulp kan vragen aan mede-klanten, reageert schouderophalend als de naam van de voormalige directeur-generaal van het IMF valt. Bestaat er een vervelender onderwerp dan die Dominique Strauss-Kahn, lijken de dames wel collectief te vragen.

Parti Socialiste? Voorverkiezingen? Presidentsverkiezingen? Niet dat ze niet geïnteresseerd zijn, maar op een van de eerste dagen van de zomer is de eerste ronde van die presidentsverkiezingen, in april 2012, nog ver weg. Voor wie ze gaan stemmen weten ze echt nog niet, maar Strauss-Kahn zal het niet worden. Al was het maar omdat niemand hier gelooft dat de man er nog serieus over nadenkt om een gooi te doen naar het presidentschap. Daarvoor vinden ze hem toch echt te beschadigd.

Komt DSK terug of niet? En als hij terugkomt, is het dan als kandidaat voor de Parti Socialiste of als supporter van een andere sociaal-democratische kandidaat? En mocht hij zich kandidaat stellen, hoeveel kans maakt hij dan nog? Het blijken vooral vragen te zijn die leven in het kleine kringetje van politici, journalisten en opiniepeilers. In de kroegen, bistrots en kantoren van de hoofdstad zorgt het niet bepaald voor levendige discussies.

„Ik zie straks wel of de partijen erin geslaagd zijn om zelf iemand te kiezen in wie ik kan geloven, ik ben er nu nog helemaal niet mee bezig”, zegt Francine. En anders blijft ze thuis, zoals in 2007. Voorlopig zou ze zo niemand weten. Strauss-Kahn alvast niet. Maar ze was toch al nooit van plan om op hem te stemmen. Te veel van de cijfers. Te saai. Te grijs, letterlijk en figuurlijk. Dat hij er ook nog eens een bedenkelijke levenswandel op nahoudt, of de beschuldigingen uit New York nu kloppen of niet, spreekt uiteraard ook niet in zijn voordeel, verduidelijkt de jonge vrouw. Als ze ooit al zou hebben getwijfeld over een stem op DSK, dan nu niet meer. Of ze hoopt op een vrouw als kandidaat? Dat mag, maar het hoeft niet echt.

Het is ook voor Frankrijk een uitzonderlijke situatie: een man die officieel nooit kandidaat is geweest, was lange tijd de belangrijkste kanshebber om president van Frankrijk te worden. Maar net toen iedereen verwachtte dat hij zich kandidaat zou stellen, belandde hij in een Amerikaanse cel op verdenking van verkrachting. Zijn belangrijkste zorg nu is om niet in die cel te sterven, zei een vriend ietwat dramatisch een paar dagen na zijn arrestatie.

Maar toen bleken er toch weer twijfels te bestaan over die verkrachting, waardoor bij sommige van zijn aanhangers de hoop rees dat hij weer kandidaat zou worden. Een soap met tal van wendingen die iedere dag schreeuwt om andere commentaren. Alleen, de enige Fransman die je er nooit over hoort, is uitgerekend de enige die uitsluitsel kan verschaffen: hoofdrolspeler Dominique Strauss-Kahn zelf.

Net als Francine en haar vriendinnen in Le Sweatshop lijken ook steeds meer partijgenoten het wachten op DSK een beetje beu te worden. De nieuwe eerste secretaris Harlem Désir was de enige die tot nu toe consequent zei dat er geen reden is om de kalender van de voorverkiezingen aan te passen. De inschrijvingstermijn voor kandidaten eindigt op 13 juli, vijf dagen voordat DSK in New York opnieuw voor de rechter moet verschijnen.

Maar vandaag zegt ook kandidate Ségolène Royal in Libération: als DSK er niet om vraagt, zie ik geen reden om die agenda te wijzigen. En aangezien DSK niets vraagt .... Een meerderheid van de Fransen, zo vertellen opiniepeilers, ziet toch al geen politieke toekomst meer weggelegd voor de man die ooit hun favoriet was.