Dvd

Bezongen buitenwijk

Spike Jonze (regie): Scenes from the Suburbs

dvd muziek

Wie dacht dat de muziekvideo de afgelopen jaren na het verdwijnen van de muziekzenders op televisie een stille dood gestorven was, staat de afgelopen maanden voor verrassingen. Het is waar dat platenmaatschappijen geen miljoenen meer steken in wat in feite niet meer dan veredelde promofilmpjes zijn. En YouTube genereerde weer heel andere vormen van Do-It-Yourself-creativiteit met microbudgetten. Maar ondertussen vinden filmmakers en muzikanten elkaar steeds vaker terug. Zo presenteerde REM een hele reeks videoclips bij hun nieuwe album Collapse Into Now, waarvoor ze onder anderen acteur James Franco en Jackass-cameraman Lance Bangs aantrokken.

Op video-on-demand-site MUBIVan is vanaf deze week de dertig minuten durende film te zien die filmmaker Spike Jonze maakte geïnspireerd op het album The Suburbs van de Canadese band Arcade Fire. Scenes from the Suburbs is een karakteristieke Jonze-film die speelt in de door Arcade Fire bezongen en beweende Noord-Amerikaanse buitenwijken. De rondhangende jongeren in dat niemandsland tussen kindertijd en volwassen zijn hebben we natuurlijk al in talloze indiefilms gezien. De manier waarop Jonze flarden herinneringen aan een soms droomachtig mooie en soms beangstigende tijd aan elkaar weet te smeden met muziekfragmenten van Arcade Fire overstijgt echter zowel het clipgenre als de filmconventies. De wereld in de buitenwijken van Jonze en Arcade Fire is een akelige toekomstfantasie zonder veel verhaal, waar dingen gebeuren die vreemd en bedreigend zijn. Een intense mix van ander werk van Jonze: Jackass en de kinderboekverfilming Where the Wild Things Are.

Dana Linssen

Elk kader is Vermeer

Hirokazu Kore-eda (regie): Maboroshi no hikari en After Life.

dvd film

Yumiko’s laatste beeld van haar man: hoe hij zwierig de steeg uitloopt, een paraplu aan zijn arm bungelend. ’s Nachts komt de politie vertellen dat hij onder een trein is gelopen: zelfmoord. Een half uur eerder zat hij nog te lachen in een café.

Wat een tact, controle en zelfvertrouwen straalt regisseur Hirkazu Kore-eda al uit in zijn speelfilmdebuut Maboroshi no hikari (1995). Kore-eda is een bewonderaar van de klassieke Japanse filmauteur Yasuhiro Ozu, dus bevindt zijn camera zich onbeweeglijk op borsthoogte, draait hij lange takes en maakt hij weinig close-ups. In handen van een mindere regisseur een recept voor tergend saaie films, niet bij Kore-eda. Elk kader is een schilderij van Vermeer, elke metafoor touché.

Kore-eda filmt vaker rouwverwerking. In Maboroshi no hikari laat Yumiko, die achterbleef met haar zoontje Yuichi, zich koppelen aan een weduwnaar in een afgelegen gehucht. Een gelukkige keus, toont Kore-eda in subtiele momenten: haar gezicht dat in de zon even openbreekt als haar nieuwe gezin meloenpitten zit te spugen op de veranda. Maar de dood van haar eerste man blijft haar beheksen: denkt ze eraan terug, dan draait ze vast.

Distributeur Lumière brengt tegelijk de film After Life van Kore-eda op de markt, ook een aanrader. Daar zie je een andere kant van deze regisseur: zijn talent om heel onnadrukkelijk een dromerige, magische realiteit te scheppen. In After Life helpen welzijnswerkers in een vervallen kantoorgebouw de zielen van overledenen op weg: zij mogen één herinnering kiezen, naspelen en meenemen naar gene zijde. Feitelijk twee films over hetzelfde, beide in een tedere, hoopvolle stijl.

Coen van Zwol