Afslaan

Er stond een headline op Nu.nl: „Exhibitionist teistert Groningse studentes.” Het woord ‘teisteren’ past volgens mij niet echt bij het woord ‘exhibitionist’. Wel bij ‘storm’, ‘springvloed’, ‘seriemoordenaar’, ‘gewelddadige overvaller’, maar exhibitionist? Iemand met je nakie irriteren of aan het schrikken maken, alà, maar teisteren, nee. Maar dat terzijde.

De exhibitionist ging als volgt te werk. Hij vroeg of hij, in het kader van een ontgroening, een striptease mocht uitvoeren, en daar zeiden de geteisterde studentes blijkbaar ‘ja’ tegen. Vervolgens bleek de stripact helemaal niets met een ontgroening te maken te hebben, maar had de stripper ‘andere motieven’ (er wordt niet vermeld wat voor motieven dan).

‘Met de kennis van nu’ zou je kunnen zeggen: beter was het geweest als de geteisterde studentes de stripact meteen, bij de deur al, hadden afgeslagen. Dat hebben ze niet gedaan. Misschien dachten ze dat het een leuke striptease zou worden. Waarschijnlijker lijkt mij dat ze gewoon niet wisten hoe ze op een sociaal geaccepteerde manier konden zeggen: „Nee, bedankt, wij hebben hoofdpijn.”

Het afslaan van wat dan ook is moeilijk. Gelukkig komen ongewenste stripacts niet zo vaak voorbij. Ongewenst voedsel des te vaker. Hoe dit af te slaan?

Op ontstellend hoge leeftijd leerde ik dat het onbeleefd is om eten op de volgende manier af te slaan: „Nee sorry, ik zit echt bomvol.” Ik weet niet precies waarom het onbeleefd is. Waarschijnlijk is het sowieso ongepast om over een maag vol met gekauwd voedsel te praten.

„Het was ontzettend lekker, maar ik moet het niet doen. Hoe graag ik ook zou willen!” Dat is een betere manier. Maar dan nog; je gastheer kan beledigd zijn en denken dat zijn eten vies was. Wat ook inderdaad waar zou kunnen zijn.

Ooit leerde ik deze Franse zin: „Excusez moi, mais permettez-moi de ne pas en reprendre.” (Neemt u mij niet kwalijk, maar sta mij toe niet meer op te scheppen.) Een fijne formule waar je verder niet bij na hoeft te denken.

In Nederland hebben we zoiets niet. Wij moeten echt overtuigend proberen te zeggen: „Nee! Echt! Het was heerlijk!”

Bij mijn familie in Oostenrijk is het afslaan van voedsel een onmogelijkheid. Alleen als je zegt dat je aan de lijn bent, kun je nog weleens onder een aardappel uitkomen, maar verder is het eten tot je erbij neervalt, anders is mijn tante beledigd en verdrietig tot in eeuwigen dage.

Misschien wilden de geteisterde studentes de striptease wel afslaan. Maar hadden ze voor hun gevoel de afslag gemist. Je begint met een aarzelend „Tja… doe maar”, en uiteindelijk zit je met een blote gek in huis. Die je van je af moet slaan.

paulien cornelisse