Aan het Hofplein

Via internet kreeg ik een bericht dat er veelbelovend uitziet. In het eerste weekeind van september zal aan het Hofplein in Rotterdam een creatieve hotspot worden geopend: Mini Hall. Een mix van jonge en gepassioneerde ondernemers heeft het initiatief genomen. Er komen shops en horeca, een jazzclub die Bird Vintage heet, een winkel, Comi Quest waar je comics en graphic novels kunt kopen. En nog een winkel met vintage kleding en duurzaam design. Het geheel, las ik, zal een kosmopolitische sfeer hebben waarop menige Europese hoofdstad jaloers zal zijn. De Mini Hall is gevestigd onder de eerste zeven bogen van het viaduct waarover heel vroeger een trein reed.

Ik wens deze ondernemers en kunstenaars het allerbeste. Het doet me als geboren Rotterdammer plezier dat het Hofplein weer een kans krijgt een nieuw leven te beginnen. Maar vooral roept dit initiatief herinneringen van voor de oorlog op. Ik heb er een paar boeken bij gehaald. Eerst Rotterdam 1907/2007, een verzameling oude prentbriefkaarten en recente foto’s met een tekst van Rien Vroegindeweij, uitgegeven door Duo/Duo. De pagina’s zijn niet genummerd. Tegen het einde van het boek staat een prachtige foto van het Hofplein in zijn vooroorlogse glorie, met links het beroemde café-restaurant Loos en rechts de Delftschepoort.

Deze stadspoort heeft zijn eigen turbulente geschiedenis. Een vervaarlijke donkere stenen klomp met een smalle onderdoorgang, één verdieping en een stomp puntdakje. Voltooid in 1764. In de loop van de jaren dertig kwamen de Rotterdammers tot de ontdekking dat dit oude bolwerk op een knooppunt van het moderne stadsverkeer stond. Wat te doen? Afbreken? Het verzet laaide op. Na een paar jaar ruzie werd de knoop doorgehakt: verplaatsen! In 1939 werd daarmee begonnen, het nieuwe fundament was bijna klaar toen op 14 mei 1940 de Duitse bommenwerpers alle verkeersproblemen oplosten. Na het puinruimen was de binnenstad in één groot plein veranderd.

Maar de herinneringen aan de oude poort lieten de Rotterdammers niet los. Ze besloten daar in de buurt iets neer te zetten dat onvermijdelijk aan de oude poort zou doen denken, een monument voor dit gebouw. Dat is de Delfschepoort van de kunstenaar Cor Kraat geworden, het stalen geraamte van een poort die geen andere dan de Delftsche kan zijn. Ik vind het een geniale constructie.

Nog een boek over het oude Rotterdam: Aanslag op het spoor van Jan Willem van Borselen, uitgave Stichting Rail Publicaties, 1995. Op pagina 129 een mooie luchtfoto van het Hofplein, met het station, Loos, de Delftschepoort, het hele panorama waardoor je kunt zien hoe ingewikkeld de situatie was. En daaronder de toestand na de oorlog, heel wat eenvoudiger maar nog wel met het viaduct of luchtspoor dat intussen ook is verdwenen.

Nu zal dankzij de Mini Hall deze buurt aan een nieuw leven beginnen. Ik verheug me vooral op de winkel Comic Quest. In mijn vertaling: doel van het zoeken naar comics, strips, beeldverhalen. Sinds mijn tiende ongeveer, ben ik een liefhebber van het genre. Ik hoop op een oude jaargang van het vrolijke weekblad Doe mee. Het verzameld werk van Alfred Mazure, de schepper van Dick Bos. Een paar oude Amerikaanse gruwelcomics. En dan naar de Bird Vintage om een uurtje naar mooie jazz te luisteren. Ik verheug me.