Volg mij niet!

In de rubriek Jong schrijven jongeren over jongeren en media. Op de blog nrc.nl/jong staan meer columns, links en reacties.

Waarom volgt hij mij in hemelsnaam? Iedereen die twittert, heeft die gedachte ongetwijfeld ooit gehad. Twitter is zo open dat zelfs je ergste vijand je – na jaren van ruzie, haat, roddel, achterklap en intrige – doodleuk kan gaan volgen. Alsof er nooit wat gebeurd is.

Dat is op zich ook wel begrijpelijk. Via Twitter werken aan een wapenstilstand is makkelijker dan op straat op iemand afstappen met het risico al vechtend weer huiswaarts te moeten keren. In die gevallen kun je dus maar beter beginnen met wat voorzichtig Twittercontact. Maar wat ik niet begrijp is het wonderlijke fenomeen van de ‘spamfollowers’. Voor de mensen die dit woord nog niet in Van Dale hadden zien staan: ik doel op niet-persoonlijke accounts die je gaan volgen zonder echt iets met je te hebben. Soms hoef je maar een bepaald woord in je tweet te hebben staan en je wordt geselecteerd door zo’n bedrijf. Zo doe ikzelf echt niks vreemds en volgen mij al talloze van dit soort accounts. De voorbeelden spreken voor zich. Ik heb al mijn hele leven niets met Zwolle, Overijssel, calvinisme of koeien. Maar toch volgt @nieuwsinzwolle mij. Waarom weet niemand. Toen ik tijdens het WK 2010 tweette dat ik het ronduit bezopen vind om een Spaanse, partijdige, octopus dingen te laten voorspellen, kreeg ik een dag later het bericht dat @savepaul mij nu volgt. Nog iets waar ik ooit heel negatief over tweette: barbecuen. Ik snap niet dat mensen het op mooie zomeravonden nodig vinden duur vlees te cremeren en daarbij de buurt in de rook te laten zitten, maar toch word ik gevolgd door @rookgordijn: een blog van barbecuende mannen. En het feit dat @vriendenvinder mij volgt, zie ik overigens als een belediging. Mijn boodschap aan deze accounts is kort. Don’t follow me!

Funs Elbersen