Ook ik kost alleen maar geld

Met tranen in mijn ogen heb ik het artikel van Marion Stekelenburg gelezen over de stigmatisering van psychiatrisch patiënten door het huidige kabinet (Opinie, 4 juni). Zoveel erkenning, in de pijn en het gevecht. Zelf ben ik bijna 23 jaar, ook borderliner, heb ik een posttraumatische stressstoornis (PTSS), beschadig ik mezelf en daarnaast heb ik epilepsie.

Ik heb sinds 4 jaar een Wajong-uitkering omdat ik niet kan werken. Niet omdat ik niet wil, oh, ik zou het zo graag willen, maar het kan niet. Ik kan met veel moeite en vertraging een opleiding volgen (waardoor ik dus straks 3.000 euro per jaar extra moet gaan betalen). Ook ik vecht 24 uur per dag. ’s Nachts krijg ik geen rust vanwege de vele nachtmerries die mij lastig vallen. Ik weet dat ik de overheid veel geld kost. Een Wajong-uitkering, medicijnen, wondverzorging door een arts of zelfs een overnachting in het ziekenhuis met ambulance die me komt ophalen. En daarnaast ook nog student! Geloof me, ik heb eens uitgerekend hoeveel ik de overheid kost op maandbasis en wat ik toevoeg voor waarde. Niks voeg ik toe. Deze gedachtes komen voort uit onzekerheid. Maar dit kabinet zorgt ervoor dat deze gedachtes bevestigd worden.

Laat me alsjeblieft niet het gevoel hebben dat ik gestraft moet worden vanwege mijn psychiatrische problemen. Laat me weer geloven dat ik gewenst ben in deze samenleving en niet dat ik alleen maar een last ben voor de financiën van Nederland.

Aurelia Brouwers

Wajong’er, borderliner, epilepsiepatiënt en student