Hoe nu verder zonder tolk?

Als verpleegkundige bezuinig ik al jaren mee met opeenvolgende kabinetten. Wat me zo langzamerhand de keel uithangt is het feit dat werkenden in de gezondheidszorg steeds maar meer kwaliteit moeten leveren met minder geld. Ik ben benieuwd of Sergio Herman ook driesterrenmaaltijden kan creëren uit blikjes doperwten van de Lidl en slachtafval en of koningin Beatrix binnenkort haar hooggeplaatste gasten in een Ikea-zitje laat plaatsnemen, maar ik ben er klaar mee. Want na jaren van ombuigen en meebuigen mijnerzijds heeft de minister mij voor een nieuwe uitdaging gesteld. Het voeren van een consult zonder verbale communicatie. De minister wil namelijk de tolkenvergoeding stopzetten. Patiënten hoeven immers niet stotterend en hakkelend voor hun behandelaar te zitten. Ze hadden al lang de taal kunnen leren. En zo niet, dan moet er maar een familielid of buurvrouw mee.

Op de tekentafel een briljant plan, dat ook de gedogende partij kan behagen. Ware het niet dat de praktijk immer weerbarstiger is. Shouf Shouf Habibi liet al zien dat er nogal eens wat ‘lost in translation’ blijft. Daarnaast is het vrij gênant om via een puberzoon aan moeder te vragen of zij vaginale jeuk heeft.

Natuurlijk mogen we van de laatste generatie ‘nieuwe’ Nederlanders verwachten dat zij Nederlands verstaat en spreekt. Maar mensen het recht ontnemen om woorden te kunnen geven aan klachten is ronduit schandalig. U en ik weten hoe moeilijk het al is om elkaar te begrijpen in de spreekkamer wanneer je dezelfde taal spreekt. Wanneer ik mijn patiënt niet begrijp, en hij mij niet, kan ik geen veilige zorg garanderen.

Yvonne Woudenberg

Praktijkverpleegkundige in Amsterdam-Oost