Aanklager van DSK wilde vooral stemmen winnen

Veel zwarten en vrouwen projecteren hun eigen slechte ervaringen op DSK, of hij nou schuldig is of niet, constateert Melvyn Krauss.

De verbazende zaak-Strauss Kahn heeft op tragische wijze een gebrek laten zien van de Amerikaanse rechtspleging – dat lokale aanklagers worden gekozen in plaats van benoemd.

De politiek ambitieuze districtsaanklager Cyrus Vance junior koos ervoor om Dominique Strauss-Kahn al in staat van beschuldiging te stellen voordat hij onderzoek had gedaan. Hij wilde in de gunst raken bij bepaalde politiek invloedrijke lokale groepen die hij cruciaal vond voor zijn toekomstige carrière – vrouwen, zwarten (de beschuldigende is zwart), de professionele verdedigers van de onderdrukten en de tegenstanders van rijke en beroemde mensen.

Als Vance DSK niet had gezien als campagnekans, maar als een aandacht trekkende zaak die zorgvuldig en gewetensvol moest worden onderzocht, zou het voormalige hoofd van het Internationaal Monetair Fonds nooit in staat van beschuldiging zijn gesteld. Vrijwel onmiddellijk na de arrestatie van DSK kreeg de seksueel beladen zaak van zwart versus blank, machtig versus zwak en rijk versus arm het karakter van een rorschachtest voor getraumatiseerde New Yorkers – waarvan er veel te veel zijn.

The New York Times interviewde enkele mensen die teleurgesteld waren over de dreigende mislukking van de zaak tegen Strauss-Kahn. Een zwarte verpleegkundige vond het heel erg dat de aanklager terugkrabbelt. Zij wordt zelf, als zwarte, ook nooit geloofd. Ze vertelde dat de patiënten altijd alleen advies vragen aan blanke collega’s. Rijke, blanke mensen ontspringen volgens haar altijd de dans.

Een immigrant uit Sri Lanka vergeleek de zaak-Strauss Kahn met een verkrachtingszaak van een kennis, waarvoor het bewijs ontbrak. Als deze zaak niet doorgaat, zouden andere verhalen van slachtoffers voortaan ook worden genegeerd, stelde ze.

Deze New Yorkers zijn niet geïnteresseerd in de feiten van de DSK-zaak – of hij de misdaad pleegde of niet. Voor hen – en vele anderen, vermoed ik – is Strauss-Kahn symbool geworden van de ontegenzeggelijk slechte dingen die hen zijn overkomen in hun leven. Ze willen dat hij wordt gestraft, alsof dat op de één of andere manier hun lijden zou zuiveren. Dit zijn de vervreemde kiezers op wie de I feel your pain-aanklager aast.

Anderen op wie de aanklager uit Manhattan een oog heeft laten vallen, zijn de politieke feministen die Strauss-Kahn haten omdat hij rijk is en een machtige blanke man die schijnt te genieten van seks met vrouwen. Dit zijn niet de Amerikanen die geloven in het principe van onschuld totdat schuld is bewezen, tenminste, niet wat betreft beschuldigingen van seksuele misdrijven.

Toen de Fransman en zijn vrouw, Anne Sinclair, een tijdelijk New Yorks appartement voor zijn huisarrest zochten, protesteerde een vrouwelijke huurder: „We willen niet iemand in ons gebouw die wordt beschuldigd van zo’n vreselijke misdaad.” Voor veel Amerikaanse vrouwen betekent recht tegenwoordig dat je al schuldig bent als je wordt beschuldigd.

Columnist Maureen Dowd van The New York Times – die eerder de lof zong op het Amerikaanse rechtsysteem en op de aanklager, die een door een arme, zwarte vrouw beschuldigde, rijke, blanke man aanpakte – noemde DSK in haar laatste column een „roofdier”, zelfs nadat het nieuws was uitgekomen dat de beschuldiger had gelogen. Dowd had geen bedenkingen. Wat DSK had gedaan, stond gelijk aan het „verkrachten van een prostituee”.

Gelukkig staat niet iedereen in New York zo los van de werkelijkheid als de gepolitiseerde feministen. In het Amerika van vandaag is het moeilijk voor een zwarte vrouw om niet solidair te zijn, zelfs als de beschuldigende vrouw bekendstaat als een leugenares en een boef.

Melvyn Krauss groeide op in New York. Hij is emeritus hoogleraar economie aan New York University.