Het wordt tijd voor de Nonumos

Nog 120 kilometer moest er in de Tour worden gefietst tussen Olonne-sur-Mer en Redon, en de kopgroep van vijf man had een minuut of acht voorsprong opgebouwd, toen op de VRT-televisie verslaggever Michel Wuyts en co-commentator/analist José De Cauwer een boom opzetten over de vraag wie vandaag de massasprint van het peloton en dus de etappe zou winnen.

Negen kwartier later, op negen kilometer voor de finish, werden de twee nog resterende ontsnapte renners geheel volgens verwachting ingelopen en even later, op de Fourth of July, won de Amerikaan Tyler Farrar de massasprint van deze derde etappe. Zo voorspelbaar, en dus zo saai, kan de Ronde van Frankrijk zijn.

Monotoon is meestal ook de ploegentijdrit. Zondag viel dat nog mee, dankzij de korte afstand, 23 kilometer, en dus de kleine tijdsverschillen aan de finish.

Maar ook dit kan zoveel beter. Dat bewees de ChristenUnie al in 2006 toen acht leden in Langedijk op een achtpersoonsfiets stapten – het was verkiezingstijd, dan doe je weleens mal – om te laten zien dat ze „samen iets konden bereiken”.

Vergelijk dat met de negenmansploegen die zondag in de Tour de France volstrekt asociaal gedrag vertoonden. Ploeggenoot gevallen? Jammer, maar tot ziens, zie maar dat je opstaat, wij gaan vast door. Zijn er een paar die het niet kunnen bijbenen? Losers, denkt de ploegleider die met zijn auto langs hen scheurt: au revoir, maar zorg wel dat je op tijd finisht. Anders kun je naar huis.

Dat moet dus anders. Als er een achtpersoonsfiets bestaat, moet de negenpersoonsfiets ook ontwerpbaar zijn – de acht met stuurman. De gebroeders Andy en Frank Schleck lieten zondag, toen ze permanent in het laatste wiel vertoefden, al zien dat ze naar zo’n model verlangen – het liefst hadden ze hun stuur met een touw vastgemaakt aan de zadelpen van de ploeggenoten achter wier rug zij schuilden.

De Amerikaanse kunstenaar Eric Staller heeft al in 1991 de Octos bedacht, sindsdien een attractie in sommige steden. Dan is het maar een kleine stap, één zadel en twee pedalen meer, naar de Nonumos.

De Octos heeft een cirkelronde vorm. Alle acht fietsers trappen mee, maar er is slechts één stuurman. Later werd deze fiets als conference bike beschouwd. Ideaal dus om onderweg de ploegentactiek te bespreken en zonodig te herzien.

Volgend jaar wordt op de WK wielrennen in Limburg voor het eerst weer de ploegentijdrit verreden, een discipline die helaas niet meer olympisch is.

Een noviteit is dat deze tijdrittitel door merkenteams zal worden betwist en niet door landenploegen. Dit is voor de WK en de internationale wielerunie UCI een revolutionaire doorbraak.

Dat is dan ook het moment om de Octos of de Nonumos verplicht voor te schrijven. De Quintuplette mag ook. Wel even uitkijken in scherpe bochten en vooral in afdalingen.

Ter bespreking voor de volgende keer: bergritten bij het wereldkampioenschap schaatsen.