Vader

Plotseling reed er een renner weg van de rest. Wat was hij van plan? De koplopers reden op een te grote afstand om solo bij te halen. Ging hij het toch proberen? Het leek erop. De Fransman Anthony Charteau trok een grimas, keek achterom en ging nog eens op zijn trappers staan. Het peloton liet het toe.

Op zoek naar de schijnwerpers, zo luidde de snel gezochte verklaring. Een ongedurig man, gefrustreerd omdat er maar niets gebeurt in de rit die door zijn geboortestreek voert. Fietsen voor de bühne. De kijker wil ook wat.

Maar toen hij genoeg voorsprong had, kneep hij plotseling in de remmen, maakte een scherpe bocht en stapte af. Een jongetje van een jaar of vier kwam aanrennen. Een groen vlaggetje, in dezelfde kleur als het shirt van de fietser, wapperde in zijn hand. Hij werd omhoog getild, richting de lippen van zijn vader. Een kus, een omhelzing. Toen moest vader weer door.

Anthony Charteau demarreerde vandaag. Niet voor de overwinning, niet uit ongeduld of frustratie, niet voor de camera’s. Voor het jongetje met de vlag.