Flitsende show na amateurisme hockeyfederatie

De Nederlandse hockeysters wonnen voor het eerst sinds 2007 weer eens de Champions Trophy. Maar hun zege werd overschaduwd door een soap rond de aanwijzing van de tegenstander in de finale.

Uiteindelijk verlieten de meeste hockeyliefhebbers het Amsterdamse Bos gistermiddag euforisch. Met dank, vooral, aan de wervelende show die de Nederlandse hockeysters opvoerden tegen wereldkampioen Argentinië, een zinderende finale (3-3), verlengingen en shoot-outs die voor het eerst sinds 2007 weer eens een zege in de Champions Trophy opleverden.

Daar had het over moeten gaan, na afloop. Maar in de schaduw van het oude Wagener Stadion zaten de vertegenwoordigers van de internationale hockeyfederatie (FIH) met het schaamrood op de kaken. „Amateurisme”, zoals een enkele coach het noemde, was nog een milde kwalificatie van wat zich in het holst van de nacht allemaal afspeelde rond het eens zo prestigieuze toernooi.

Dat Nederland gistermiddag in een volgepakt stadion Argentinië als tegenstander trof, was louter te danken aan de vasthoudendheid van de staf van de Argentijnse ploeg. Toen de Nederlandse vrouwen zaterdagavond hun bed opzochten wisten ze niet beter of Zuid-Korea zou de tegenstander zijn. Het sms’je dat bondscoach Max Caldas zondagochtend om 00.40 uur kreeg, waarin stond dat niet Zuid-Korea maar Argentinië de tegenstander was, las hij pas toen hij weer wakker was.

Wat was er gebeurd? Toen zaterdag bleek dat Argentinië en Zuid-Korea beide tweede waren geworden in de winnaarspoule, met hetzelfde aantal punten en een gelijk doelsaldo, verkeerde de FIH – en de hockeysters – in de veronderstelling dat Zuid-Korea de finale had bereikt, omdat die ploeg meer doelpunten had gemaakt dan Argentinië.

Maar de Argentijnen wisten het beter. Na twee protesten en veel geblader in de reglementen moest de FIH erkennen dat het een gruwelijke fout had gemaakt: niet het aantal treffers is doorslaggevend, maar het aantal punten dat de ploegen in het toernooi hebben behaald. Daarin was Argentinië met drie zeges beduidend succesvoller dan Zuid-Korea, dat slechts één keer had gewonnen.

„Dit kan natuurlijk niet”, zei Caldas. „Dit is mijn baan, niet mijn hobby. Het kan natuurlijk niet dat ik om twaalf uur ’s nachts nog niet weet tegen wie ik de finale moet spelen”, schamperde hij. Maar de Argentijnse coach kon de fout gisterochtend aan het ontbijt snel weer relativeren. „We hebben nog even overwogen om bij wijze van grap al voor het eerste fluitsignaal een video-replay aan te vragen en te roepen: hé, dat zijn niet de Zuid-Koreanen”, zei hij lachend.

Maar hij toonde serieus medelijden met de Koreaanse vrouwen, die zaterdag in hemelse staat verkeerden om hun onverwachte finaleplaats. „Ik hoorde dat de FIH tot vier uur ’s nachts bij de Koreanen heeft gezeten om het uit te leggen. Doodzonde. Nu moeten ze dat hele pokkeneind naar huis vliegen, met niks.”

De FIH liet gisteren weten dat het de gemaakte fout betreurde, maar het leed was al geleden. De bizarre soap nam een hoop glans weg van de zege van de regerend olympisch kampioen, al was de vreugde er niet minder om. Met flitsend hockey schotelden de Nederlandse vrouwen het publiek een bloedstollend spannende finale voor, waarin ze zich na een kansloos lijkende 3-0 achterstand terugvochten, Argentinië met moordend tempohockey terugduwden en uiteindelijk zelfs onder de voet liepen.

De trofee ging dan ook naar het enige team dat er aanspraak op mocht maken, al was dat pas na shoot-outs. Hoe serieus de tophockeyers hun baan nemen blijkt uit het feit dat Caldas de hulp van voormalig ijshockeybondscoach Tommie Hartogs had ingeroepen om te adviseren over de shoot-out, al jaren scherprechter in onbesliste ijshockeyfinales. Keepster Joyce Sombroek liet met drie knappe reddingen zien dat ze een snelle leerling is.

Overigens bleek tijdens de shoot-outs nog eens dat de FIH reden heeft tot een grondige evaluatie. Nadat Sombroek een shoot-out van Carla Rebecchi had gestopt gaven de arbiters na langdurig overleg de Argentijnse een tweede kans. Hun uitleg was volgens Sombroek dat zij een stickovertreding had gemaakt, maar niet opzettelijk. Het is te hopen dat de hockeyfederatie alle regels op orde heeft vóór de Olympische Spelen, volgend jaar in Londen.

Met een schuin oog naar dat olympische toernooi was de Nederlandse zege in Amstelveen een interessante. Het was alweer even geleden dat Nederland de aartsrivaal de baas was in de Champions Trophy. De laatste drie edities waren voor de ploeg van Luciana Aymar geweest, die vorig jaar de macht van Nederland overnam, tijdens het WK in Rosario.

Aymar mag al jaren als een vorstin heersen in het wereldhockey, gisteren werd ze nadrukkelijk uitgedaagd door een potentiële opvolgster, Maartje Paumen. Niet alleen sleepte de 25-jarige aanvoerster haar ploeg met drie rake strafcorners en een shoot-out langs Argentinië, ze was overal aanwezig, strooide met passes en andere hoogstandjes en ontwikkelde zich met tal van intercepties tot de persoonlijk plaaggeest van Aymar. Volkomen verdiend werd de topfitte Limburgse uitgeroepen tot speelster van het toernooi. En als ze de vorm van ‘Amstelveen’ vasthoudt, zal het niet bij die ene prijs blijven.