Een scenario

Er zijn deze dagen leukere beroepen dan dat van openbaar aanklager in het district Manhattan. Cyrus R. Vance ( zoon van de minister van Buitenlandse Zaken onder Jimmy Carter) is zijn naam. Hij moet een nette uitweg zien te vinden uit het schandaal rond Dominique Strauss-Kahn.

Als ik de berichtgeving in The New York Times mag geloven, is er voor de aanklager geen redden meer aan. De zaak waarmee hij roem kon vergaren, is ingestort waar hij bijstond. Het is, zoals de Amerikanen het noemen, een „he-said, she-said story” geworden: het verhaal van DSK tegen dat van het Afrikaanse kamermeisje dat beweert verkracht te zijn.

Nieuwsuur liet zien hoe Kenneth P. Thompson, de advocaat van het kamermeisje, haar op de trappen van het gerechtsgebouw verdedigde. Dat was minder geschikt voor jeugdige kijkers. Het was alsof de advocaat zelf enige wellust voelde opkomen toen hij tot in detail beschreef hoe zijn cliënt in haar ‘vedjaina’ was gegrepen, hoe deze ‘vedjaina’ daarbij gekneusd was geraakt en hoe DSK vervolgens niet in haar ‘vedjaina’ was beland, maar enzovoorts. Het viel nog mee dat de advocaat het op een bepaald moment niet ging voordoen, je werd bang dat er ook voor hem geen vagina meer veilig was.

Ze zou het ons ook nog allemaal zelf komen vertellen, beloofde hij, maar ik weet niet of dat zo aanbevelenswaardig is. Wie gelooft er nog iemand die bij haar asielaanvraag gelogen heeft over de redenen voor die aanvraag, waaronder een groepsverkrachting; die de dag na de gebeurtenis in het hotel in een telefoontje met een gevangene zei dat ze wist dat DSK veel geld had; die veel – mogelijk commerciële – contacten in het drugsmilieu heeft en die onwaarheid heeft verteld over haar gedrag kort na het incident?

Maureen Dowd, columniste van The New York Times, vatte het goed samen: „Wanneer een roofdier-uit-gewoonte tegenover een leugenaar-uit-gewoonte staat, zal de leugenaar zeer waarschijnlijk verliezen, zelfs in het zeldzame geval dat zij de waarheid vertelt.”

Volgens Dowd houden hoge ambtenaren van Justitie off the record vol dat DSK wel degelijk het kamermeisje verkracht heeft. Vervolging van DSK zou echter zinloos zijn geworden nu haar geloofwaardigheid zo ernstig ondermijnd is.

Maar kan de zaak niet gecompliceerder zijn dan die ambtenaren en de vagina-advocaat denken? Laat ik één poging tot ontraadseling wagen – nu Columbo dood is, moet er toch iemand bereid zijn het vuile detectivewerk te doen.

DSK heeft seks met wederzijdse toestemming gehad, zeiden zijn advocaten nadat ze eerst hadden beweerd dat er niets was gebeurd. Misschien is de ironie van het schandaal wel dat DSK en zijn advocaten de enigen zijn die nú de waarheid spreken.

Dit scenario luidt als volgt. Kamermeisje hoort van collega’s dat die (belang)rijke Fransman een versierder is. Haar criminele contacten vertellen haar dat dit hem chantabel maakt. Zij hoeft hem alleen maar in de val te lokken en de kassa kan rinkelen. Daartoe moet zij DSK een voorstel doen dat wij oneerbaar plegen te noemen, maar dat door DSK niet als zodanig zal worden ervaren. Na de daad probeert het kamermeisje DSK te chanteren, maar die bezwijkt niet. Er ontstaat een ruzie die volledig uit de hand loopt.

Is het zo gegaan?

Dat zeg ik niet, maar het kán. Het verschil met die Columbofilms is dat we het vermoedelijk nooit te weten zullen komen.

Jammer.