De ruiters op het vale paard

In de zomer willen mensen nog weleens plotseling overlopen van liefde. Misschien werkt u zelf gewoon door. Dan merkt u het niet zo. Anderen wel, die raken elkaar aan. Ze laten hun energie stromen. Hmmm. Even denken, wat nog meer? O, ja, ze komen bij elkaar om over gevoelens te praten. Het universum, las ik ergens in de verslagen – „het universum regelt de details”.

Het is gemakkelijk om schamper te doen over de spirituele traditie waarin de mensheid probeert te ontsnappen aan de beperkingen van het intellect, vooral als zo’n poging moet uitdraaien op een nieuwe wereldorde, met nieuwe mensen, die zich laten leiden door de liefde. Schamperheid is evenwel altijd een zwaktebod. Bovendien is er reden genoeg om het intellect met een korreltje zout te nemen. Liefde, dus – wat is erop tegen?

Mijn onderzoekingen namen een aanvang toen ik werd uitgenodigd om eens langs te komen bij een fanclub, niet van een beroemdheid, maar van mezelf en van elkaar – de onderlinge fanclub van degenen die aanwezig zouden zijn. Een Amerikaanse zakenman is met deze fanclubs begonnen. De fameuze Willem de Ridder heeft ze jaren geleden in Nederland geïntroduceerd. Nu woekeren ze, onder het motto: „Als iedereen aan zichzelf denkt ... wordt er tenminste aan iedereen gedacht”.

Het uitgangspunt van De Ridder is dat ons gevoel een „onuitputtelijke bron van macht”. Daarom is het een doorn in het oog van de machthebbers. Ouders, leraren en werkgevers hebben hun best gedaan om ons eronder te houden, met succes, maar nu halen we onze macht terug, niet voor veel geld, zoals in de supermarkt van het spiritualisme, waar druk wordt gemediteerd, „positief gedacht, gebeden, goede daden gedaan, nederigheid geoefend, gevast, aan onthouding gedaan, gelezen, gestudeerd, vereerd, gevoelens geuit, het innerlijk kind vertroeteld”– maar gewoon gratis. Bij elkaar komen, gevoel ervaren, beminnen.

Toen ik over de fanclubs begon te lezen, viel me op dat je je intellect toch niet volledig kunt uitschakelen tijdens het stilstaan bij je gevoel. Ook dat is niet schamper bedoeld, integendeel. Het is nuttig om te merken dat zelfs zo’n club niet kan zonder spelregels en leiders. „Deze spelregels zal je herkennen als universele principes die in ieders leven gelden. Leer ze van buiten”.

De club kent een contract – „ik onderteken dit contract om mijzelf en alle anderen onvoorwaardelijk lief te hebben precies zoals we zijn”– en een reglement van orde. „In het spelregelboekje vind je het programma van de wekelijkse bijeenkomst. Het is van belang dat je je daaraan houdt. Het voorkomt onder andere dat de bijeenkomst uitloopt op een praatclub of erger, een debatclub. De aangewezen leider ziet hier op toe”.

De noodzaak van strengheid en orde vind je ook terug op de website van de fanclubs. Daar vertelt de Amerikaanse Barbara Marx Hubbard je hoe je een evolutionary leader wordt. Ze vraagt evolutionaire vrouwen zoals zijzelf – die na de overgang geen eitjes meer hebben, maar zelf een ei zijn – om samen te komen met evolutionaire mannen, om een co-creator species te scheppen. Dit voorstel past waarschijnlijk in haar ruimere plan om de overbevolking te bestrijden.

Dat zal ze doen door een kwart van de wereldbevolking uit te roeien, volgens een berucht citaat. In een oud boek over co-creatie schrijft Marx Hubbard althans dat een kwart van de mensheid onbruikbaar is en onbevattelijk is voor het zich eeuwig ontwikkelende leven. Dit deel must be eliminated from the social body. Dat zullen Marx Hubbard en de haren voor hun rekening nemen.

„Wij zijn belast met Gods selectieproces op Aarde. Hij selecteert, wij vernietigen”. Of: We are the riders of the pale horse, Death.

Sorry, we hadden het dus over de liefde. De fanclubs zijn, zoals gezegd, opgericht om positief te denken. Wie even ronddwaalt in de wereld van De Ridder ziet daarentegen dat het positieve denken – „we gaan geld inleveren voor liefde” – voortkomt uit een diepe weerzin tegen de mensheid en uit het vurige verlangen om opnieuw te beginnen. Rondom de fanclubs zwerven theoretici. Zij geloven dat de klimaatverandering wordt veroorzaakt door een selecte groep rijken. Deze corrupte heersers onthouden ons medicijnen. Ze vergiftigen ons met taugé. Waarom wordt een Italiaan, afkomstig van Goldman Sachs, baas van de Europese Centrale Bank? Gelukkig zal de samenleving op 28 oktober van dit jaar ten onder gaan.

Het verlangen naar liefde in de samenleving gaat gepaard met een afkeer van de oude machthebbers en met wantrouwen jegens de industrie, de wetenschap, de pers en het recht, dat ook nog eens dagelijks wordt gevoed door notabelen als raadsheer Schalken.

Begrijpen we de onrust alleen maar in de keurige, academische termen van de politieke analyse, dan begrijpen we er niets van. De onrust is wilder en meer gepassioneerd – mythologischer. Soms neemt ze de vorm aan van angst voor bloed drinkende reptielmensen die incognito lid zijn van de Europese koningshuizen.

Daar kun je om lachen. Dat is niet verstandig.