Om half zeven staat de buffel voor de deur

Hans Laroes (56) nam deze week afscheid als hoofdredacteur bij de NOS. Feestelijk, schrijft hij, met echte woorden, geen trage deftigheid.

Vrijdag 24 juni

Lief Dagboek,

Word wakker met een glimlach. Adjunct Giselle van Cann heeft me gisteravond ontvoerd naar Before I Sleep, belevingstheater van Dreamthinkspeak, ergens in een leeg kantoor aan de Zuidas. Gedachtenvoedsel wilde Giselle me geven, want daar zit onze klik, zegt ze. Wat we zien is fascinerend en verrassend, gebaseerd op Tsjechovs Kersentuin. De avond leent zich voor vergankelijkheid, verval dat zich vermomt als vooruitgang.

Via BNR naar Hilversum. De dag doornemen. Griekenland natuurlijk. Wiet. Maar de echte keuze komt van ‘achtuureindredacteur’ Jaap Leemeijer. Hij denkt al lang over een mogelijkheid het verhaal van de massaverkrachtingen in Rwanda te vertellen. Vandaag kan het, op basis uitspraak tribunaal. Krijg lief mailtje van Harm Taselaar, collega bij RTL Nieuws: „…Kun je niet gewoon verdwijnen ipv laatste dag hebben? Laatste dagen zouden verboden moeten worden. Hou je goed...”

Zaterdag

Hilversum, ook vandaag. Workshops, screentest, discussie met bijna tachtig masterstudenten journalistiek. NOS Nieuws on Tour, slotstuk van een jaar van ontmoetingen en trainingen. Gretige gezichten en open slotdiscussie onder leiding van Rob Trip, over keuzes, onafhankelijkheid, de digitale toekomst. De deuren open en in debat; zo wil ik de NOS graag nalaten.

Krijg als ik wegga het gevoel dat iedereen naar me grijnst, zelfs het gebouw: ‘wacht maar mannetje, maandag…’ Eindredacteur René Went, de collega die het dichtst bij mijn hoofd en hart staat, sms’t: „Ik denk wel dat het een aardig dagje wordt. Enig nadeel wellicht: je bent middelpunt?” „Wel wennen voor een zij-lijner”, antwoord ik.

Zondag

Met Nadia, Milan, Yael en aanhang onderweg naar mijn vader. Milan rijdt. We vieren zijn 86ste verjaardag met een lunch in Veere, aan de haven. Mijn vader is veel woorden kwijt en het besef van tijd. Gisteren is verder weg dan veertig jaar geleden.

Maar hij vindt het heerlijk. Natuurlijk. Zijn kinderen en kleinkinderen in de buurt, naaste familieleden erbij. Tijdens de lunch plots muziek. Hij heeft zijn mondharmonica meegesmokkeld en speelt De Klok van Arnemuiden. De oudere generatie zingt mee. Een mooi, licht moment.

Kilometers maken. Naar Hilversum. Met Het Oog Op Morgen.

Voel mijn hart bonzen als de tune door de koptelefoon klinkt, als het buiten 20 graden is en ik binnenzit en een uur mag vullen. Ik kan wel wat met de onderwerpen: Jack Nicholson en zijn aantrekkingskracht; de Mars der Beschaving. En Dazzled Kid in de studio, Tjeerd Bomhof. Ogen dicht, koptelefoon op, de muziek vult de rest van de wereld. Tjeerd vindt het geweldig. Het Oog! Mijn afscheid! En ik ben een klein jongetje en vind het geweldig dat hij er is. Dazzled Kid! Ik loop door de nacht naar mijn hotel, een paar centimeter boven de grond. Kan niet goed slapen en dat is lastig…

Maandag

…want om half zeven staat de buffel voor de deur. Buffel: NOS-taal voor de verslaggever die op locatie de rode draad door het Radio 1 Journaal weeft.

Appeltaart en dank voor de receptie, de schoonmakers, de catering. Interviews. Paracetamol. Briefje voor alle NOS’ers; mail voor de buitenlandse correspondenten. That’s all folks! De iPhone trilt, zoemt en tingelt met boodschappen. Maak mentale en echte foto’s. Vasthouden.

En dan is het vier uur. Het applaus golft over de nieuwsvloer als ik vertrek. Onwennig. Ik moet met opvolger Marcel Gelauff en Giselle mee in de auto naar een terrasje aan de Amstel. Opeens komen Nadia, Milan, Yael en hun Matthijs, Esther en Victor aangerend. Met brede glimlach en camera’s. Ze nemen me mee in een bootje. We varen op deze mooiste van alle zomerdagen over het IJ naar Hotel de Goudfazant in Noord – dat is het enige wat ik zelf mocht bepalen.

Op de kade muziek, collega’s, allemaal met stropdas (wegens hun stropdasloze hoofdredacteur). Cameraploeg. Duurt even voor ik me durf onder te dompelen in deze prachtige avond, die mooier is dan gedroomd. Feestelijk, echte woorden, geen trage deftigheid. En Ad van Liempt die me een aantal hoeken van de kamer laat zien. Ben selectief geweest met uitnodigen, maar iedereen die ik graag wil zien, is er.

Nadia spreekt, over hoe het is kind van een hoofdredacteur te zijn, een vader die weg is of weg moet of misschien zo wordt gebeld. Geen klacht, een liefdevol verhaal. Na afloop sta ik daar met tranen en omhels haar.

Ik zie pas later dat veel anderen ook natte ogen hebben. „Ze zei: ik kan niet zo goed speechen als de anderen. Maar vanaf de eerste zin ging ze recht naar je hart”, zegt een collega. Ik voel de hele avond een diepe trots voor drie prachtige kinderen die eigenlijk een betere vader hadden verdiend.

Ik mag als laatste, na de warme behandeling door Margreet Dolman. Om te voorkomen dat ik te veel praat, onderbreek ik mezelf via schermen – eerder opgenomen. Kan het niet laten: heb voor iedereen het boekje Encore –Ten Afscheid gemaakt. Over dat mooie vak en een beetje over mezelf.

Dinsdag

En nu is het voorbij, maar ik voel het nog niet. Ik zit op de grond, met cadeautjes en kaartjes en herbeleef alles. ’s Middags mail naar de redactie, met speciale dank aan de liefdevolle samenzweerders. En de conclusie: „Ik kan wel heel goed weggaan, maar helemaal verdwijnen hoef ik niet.”

In de avond naar Helsinki. Dankzij onweer wordt ’t drie uur ’s nachts. Jaarvergadering European Broadcasting Union. Ben nog tot november president van de News Assembly.

Woensdag

Ochtend: Operations Council, toezichthoudend orgaan op Eurovision (van ’t nieuws, het Songfestival, de sport, de Spelen bijvoorbeeld). Over wereldomspannende verbindingen in plaats van die ouderwetse satellieten. ’s Middags: proberen het bestuur van de EBU te overtuigen van de noodzaak radio, tv en de rest samen te voegen, zoals bij ons. Radioverzet: zijn bang te verdwijnen in het tv-geweld. Snap ik – wij ook meegemaakt – maar niet nodig, want crossmediaal zijn werkt. Eind van de middag een besluit! Conform! ’s Avonds: champagne en buigingen voor de Japanners van HRK, voor hun ijzingwekkende tsunamiverslaggeving. De EBU is heilzaam. Voel me nog niet in een zwart gat gezogen. Want ik ben nu de vorige hoofdredacteur. Maar ik besta: BNN wil me zaterdagnacht nog interviewen voor Radio 1.

Donderdag

Finland is Nokialand en een van de strategen van Nokia komt de jaarvergadering opjutten. Ik vertel over de mobiele site van de NOS, de waarde van video (al dan niet ‘streaming’) en dat nieuwsorganisaties niet meer groots en schijnend op een berg staan, maar onderdeel zijn van ontelbare netwerken. Breedband is hier een in de wet vastgelegd mensenrecht. „Als we dood gaan, wordt onze ziel als digitaal pakketje naar de hemel getransporteerd, via internet”, zegt collega Ismo Silvo.

Verschillende collega’s vragen of ik niet eens wat voor hen kan komen doen. Is prettiger dan zij beseffen: door mijn zelfgekozen onzekerheden heen tekent een deel van de toekomst zich al af, met potlood.

Vrijdag 1 juli

Ben voorzitter van de EBU-Taskforce Public Values. We gaan proberen kort aan te geven waarom Publieke Media nodig zijn, als we zelf met z’n allen ook durven te vernieuwen. Zie de Haagse kilte, die zich in veel landen openbaart, inclusief rancuneuze elementen. Niet makkelijk. Leden denken verschillend over journalistieke onafhankelijkheid. Eind dit jaar moeten we klaar zijn. Benieuwd of ik de eindstreep haal, met dit verzet, verlammend mailverkeer en Wichtigmacherei van grote leden. Op tijd naar bed. Morgen vroeg terug, Lief Dagboek. Naar mijn 56ste verjaardag. Naar het land van Gedogen en Weinig Meer Mogen. Naar het Niemandsland dat ik vanaf nu zelf moet inrichten – fijn en goed om mezelf onder spanning te zetten.