Je laat patiënten niet betalen voor bemoeizorg

De minister wil een eigen bijdrage vragen aan mensen die bemoeizorg krijgen. Bemoeizorg is een vorm van hulp aan patiënten met ernstige psychiatrische aandoeningen die niet zelf om hulp vragen, maar wel grote problemen hebben. Meestal is er bij deze patiënten sprake van ernstige symptomen zoals het horen van stemmen die opdrachten geven of het hebben van achtervolgingswanen. Dit kan leiden tot gevaarlijke situaties zoals dat iemand zichzelf wat aandoet, maatschappelijk ten onder gaat (op straat gaat zwerven bijvoorbeeld), zichzelf ernstig verwaarloost, overlast veroorzaakt of nog erger, iemand anders wat aan wil doen.

Deze mensen vinden zelf niet dat er iets aan de hand is. Dit kan komen door gebrek aan ziektebesef en wordt veroorzaakt door de psychiatrische aandoening. Vaak verbetert dit na behandeling. Medewerkers van de geestelijke gezondheidszorg proberen iemand te motiveren en te verleiden tot het accepteren van behandeling. Wanneer dit niet lukt, kan een gedwongen opname noodzakelijk zijn om iemand tegen zichzelf of een ander te beschermen.

Het blijkt dat bemoeizorg de situatie van patiënten sterk verbetert, waardoor erger kan worden voorkomen. Hoe moet het nu wanneer patiënten een eigen bijdrage moeten gaan betalen voor bemoeizorg? Dit zal leiden tot een (nog grotere) afkeer van hulp, met uiteindelijk meer gedwongen opnames, (vermijdbare) gevaarlijke situaties en kostbare procedures voor het innen van de eigen bijdrages tot gevolg. Uiteindelijk zijn de patiënten zelf, hun familie en de mensen om hen heen de dupe en zijn we duurder uit.

Betalen voor bemoeizorg, het lijkt een omgekeerde wereld.

Prof.dr. C.L. Mulder

Erasmus MC Rotterdam

Prof.dr. M. van der Gaag

VU Medisch Centrum

Prof.dr. A.M. van Hemert

UMC Leiden

Prof.dr. J. van Weeghel

Universiteit Tilburg, allen verbonden aan de ParnassiaBavogroep