'Eerst Nederland maar eens veroveren'

Rochelle was de overtuigende winnares van X Factor. Zo zelfverzekerd als ze op het podium is, zo schuchter is ze soms daarbuiten. „De behoefte om met mama op de bank te zitten is groot.”

„Hi, ik ben Rochelle. Is jullie fotograaf altijd zo streng?”

Ze oogt als een scholier die vlak voor haar examens zit. Vermoeid, maar alert. Met haar dat alle kanten opspringt. Wie haar in actie zag tijdens de televisietalentenjacht X Factor, weet dat er een diva in haar schuilt. Ze won de finale vorige maand met overmacht.

Rochelle Perts (19) komt uit een groot gezin. Haar vader is Surinaams, haar moeder Nederlands. Ze scheidden toen zij drie jaar was. „Ik woonde bij mama, we hadden het niet breed. ‘Probeer te doen wat je wil doen’, zei zij. ‘Dat is het enige wat je hebt’.”

Op haar dertiende deed Rochelle mee aan de Jetix karaoke show, een X-Factor in het klein. Twaalf kandidaten, iedere week een afvaller. Juryleden zagen dat zij talent had, maar vonden haar ook erg timide. In Idols bleef ze om die reden steken in de theaterronde, drie jaar geleden. „Ik was een jongetje”, grinnikt zij. „Er is sindsdien heel wat gebeurd.”

Deelnemers van talentenshows als ‘X Factor’ klagen vaak dat ze geleefd worden. Had jij daar ook last van?

„Alles moet, niets mag hè? Dat was ik niet gewend. Ik trek vaak mijn eigen plan. Ben nogal koppig. Dat het mij desondanks goed afging kwam doordat ik een droom najoeg. Als ik een paar maanden binnen de lijntjes moet kleuren om die droom waar te maken: geen probleem.”

Waar droomde je over?

„Ik wilde mezelf laten zien. Niet eens de beste zijn, maar gewoon laten zien wat ik kan. Als ik de halve finales van X Factor had gehaald was ik ook tevreden geweest.”

Tijdens de finale zong je een zelf geschreven nummer. Ook week je een keer van de opdracht af. Zorgde je eigenzinnigheid niet voor problemen?

„Strong heb ik met mijn goede vriend Wouter Hardy geschreven. Ik heb er echt voor moeten knokken om dat nummer tijdens de finale te mogen zingen. Sommigen bij X Factor vonden een eigen nummer riskant. Maar ik wilde het publiek een voorproefje geven van wat ik zou gaan doen als ik het programma won. Het heeft mij nooit in de problemen gebracht, maar ik merkte wel dat ik buiten de groep viel. Ik ben een stille hè. Dingen worden mij al snel te veel. Op dat soort momenten trek ik mij terug.”

Altijd al een stille geweest?

„Een apart kindje – zo noemde mama mij vroeger. Ik deed stoute dingen. Had moeite mezelf te blijven. Al die pubers met hun onverwachte acties en uitspraken: het verwarde me. Pas op mijn eigen kamertje kwam ik tot rust. Gordijnen dicht, muziek aan en dan kwam Rochelle weer tevoorschijn.”

Het liefst zit ik thuis bij mama op de bank, heb je wel eens gezegd. Heeft het succes van ‘X Factor’ daar niets aan veranderd?

„Nee. En dat zal waarschijnlijk ook nooit gebeuren. Die behoefte is heel sterk.”

Tijdens het programma wees de jury voortdurend op je houding: je zou te bescheiden zijn. Klopt die indruk?

„Mensen die mij kennen vinden mij helemaal niet bescheiden. Misschien komt het zo over, maar ik ben gewoon geen prater. Dus het begon te irriteren toen ik daar voor de derde keer door de jury op werd gewezen. Ik stond bekend als het ‘grijze muisje’. ‘Tweety’. Maar ik wist niet beter dan dat ik gewoon mijn liedjes zong.”

Dan moet het extra voldoening geven als dat grijze muisje er met de hoofdprijs vandoor gaat.

„Het bewijst dat het uiteindelijk toch om de stem gaat, niet om de presentatie. Dat geeft mij nóg meer kracht om mezelf te zijn.”

Ben je gevoelig voor kritiek?

„Soms. Als mensen kritiek hebben op mijn kleding of tattoos (ze heeft er negen) dan kan ik dat makkelijk naast mij neerleggen. Maar als iemand iets zegt over mijn huidskleur, dan raakt mij dat diep. ‘Dat zwartje mag ik wel’, las mijn moeder over mij op internet. Waarmee de persoon eigenlijk zei dat hij kleurlingen niet mocht. Aan dat soort kritiek kan ik mij erg storen.”

Veel winnaars van talentenjachten verdwijnen binnen een jaar uit beeld. Denk je wel eens: als mij dat maar niet overkomt?

„Ja. Over een paar maanden begint The Voice of Holland [een andere talentenjacht]. De winnaar van dat programma wordt net als ik een hype. Ik zal er alles aan moeten doen om mezelf met nieuwe singles in de picture te houden. Doorgaan, doorgaan, doorgaan: dat wordt mijn tactiek.”

In de hoop dat je niet vergeten wordt?

Lacht. „Ik wil geen eendagsvlieg worden. Pas als ik het gevoel heb dat ze mij niet zijn vergeten, kan ik weer ademhalen.”

Kun je met hard werken voorkomen dat je een eendagsvlieg wordt?

„Winnaars van X Factor krijgen een contract bij Sony. Tijdens de duur van het contract wordt alles voor hen geregeld: interviews, concerten, music meetings, promotie. Aan hen de taak om kansen te grijpen. Niet door uitgebreid de tijd te nemen om liedjes te schrijven – hoe verleidelijk ook – maar door cd’s uit te brengen. Doorgaan, doorgaan, doorgaan.”

Kandidaten die het niet redden hebben dat aan zichzelf te danken?

„Door hun onervarenheid hebben ze waarschijnlijk de verkeerde keuzes gemaakt.”

Met winnaars van talentenjachtprogramma’s zouden wurgcontracten gesloten worden. Heb jij goede afspraken gemaakt?

„Aan het begin van het programma hebben alle kandidaten een contract getekend. Niemand lette op, we wilden allemaal door naar de volgende ronde. Achteraf denk ik: geen slechte deal. Qua muzikale inbreng heb ik veel vrijheid en ook met de financiën zit het wel goed.”

Sommige muziekproducers voorspellen dat jij als zangeres de wereld gaat veroveren. Wat denk je zelf?

„Eerst maar eens kijken of ik Nederland kan veroveren – zo ver is het nog lang niet. En hoeveel Nederlandse zangeressen veroveren nou echt de wereld? Zelfs Anouk – die ik geweldig vind – kreeg het niet voor elkaar. Ik zou blij zijn als ik mijn brood kan verdienen met muziek. Tonnen hoeven het niet te zijn, ik hoef geen villa te hebben. Gewoon een fijn, knus appartement is genoeg. En dan doordeweeks lekker koken voor mijn gezinnetje.”

Geen roem ten koste van alles?

„Nooit.”