Een dag van emoties eindigt in mineur

De tragiek van Andy Murray blijft dat hij Wimbledon maar niet kan winnen. Ook dit jaar strandde hij in de halve finale. De Brit verloor gisteravond in vier sets van de Spaanse titelverdediger Rafael Nadal.

De hoop, de verwachting, het geloof, de euforie, de ommekeer, de teleurstelling en de frustratie. De Britse tennisliefhebbers kregen gisteren diverse emoties te verwerken voor, tijdens en na de halve finale op Wimbledon tussen Rafael Nadal en Andy Murray. De dag eindige zoals de Britten vooraf hadden gevreesd: titelverdediger Nadal rekende in vier sets af met Murray: 5-7, 6-2, 6-2 en 6-4.

Net als in de afgelopen twee jaar strandde de hoop van de natie in de halve eindstrijd. Groot-Brittannië houdt daarmee wel een traditie in ere. Sinds Fred Perry in 1936 wist geen Brit Wimbledon te winnen. „Ik zal nog harder moeten werken”, verzuchtte de gelaten Murray.

Engeland is het sprekende voorbeeld van een klassenmaatschappij, maar de 24-jarige Murray heeft fans in alle lagen van de bevolking. Al vroeg in de morgen spuwen de metro’s op Southfields duizenden Britten uit die zich verplaatsen naar een groot stuk gras aan Church Road, waar ze uren in de rij staan voor een groundpass. Ze komen het centercourt niet op maar verzamelen zich op een heuvel voor Baan 1 en kijken vanaf deze zogenoemde Murray Mountain met Pimm’s en sandwiches naar televisiebeelden.

Een paar honderd meter verderop laat het hooggeëerde publiek zich in dure wagens afzetten vlakbij de Royal Box. Deze ticketholders dragen trots hun kaartje om de nek. Een handvol is member of the club. De meesten hebben jaren op een wachtlijst gestaan en konden vooraf nooit bevroeden dat ze naar een halve finale met de Schot Murray zouden gaan kijken. De kaartjes worden in aanloop naar het duel Nadal-Murray voor duizenden ponden op de zwarte markt aangeboden. De goede optredens van de nummer vier van de wereld hebben een Murraymania losgemaakt. De populaire Daily Star heeft een schreeuwend advies voor Murray: Get rough with Rafa. De toon van kwaliteitskrant The Guardian is wat gereserveerder maar de boodschap is hetzelfde: Murray must embrace the storm after calm voyage to last four.

In de uren voor het treffen proberen de honderden stewards de verschillende klassen hun plaats te wijzen. Het publiek krijgt met een enerverend duel tussen Novak Djokovic en Jo-Wilfried Tsonga een fraai voorproefje. Djokovic plaatst zich na vier sets (7-6, 6-2, 6-7 en 6-3) als eerste voor de finale en mag zich vanaf maandag voor het eerst in zijn carrière de nummer één van de wereldranglijst noemen. Maar op Wimbledon ging gisteren alle aandacht uit naar Nadal en Murray.

Murray Mountain en het aloude centercourt kennen hun eigen wetten. Integratie lijkt niet de bedoeling op het complex van The All England Club. De onderklasse van de tennisfans juicht en springt bij ieder punt van Murray. Na een sterk begin van de publiekslieveling wordt massaal met Union Jacks en Schotse vlaggen gezwaaid. In het stadion worden de toeschouwers geacht zich gereserveerd te gedragen. Klappen voor een fout van de tegenstander wordt niet op prijs gesteld. Tijdens het spel is absolute stilte geboden. Juichen voor Murray mag alleen voor of na een slagenwisseling. In de koninklijke loge wordt hooguit gedistingeerd geapplaudisseerd. Toch is de spanning rond het centercourt voelbaar als Murray de eerste set pakt.

„Come on Andy! Come on!”, klinkt het voortdurend binnen en buiten het tennisstadion. Als Murray in de tweede set op een 2-1 en 30-15 voorsprong op de service van Nadal een enorme kans krijgt om te smashen is het even overal een seconde stil. Murray slaat de eenvoudige bal uit. Gevloek op de Mountain, ongeloof in de groene kathedraal. Amper een paar minuten later slaat Nadal wel toe en is het duel gekanteld. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Murray niet zal winnen van de solide Nadal. De Schot bijt zich stuk op de levende muur uit Spanje, die op vrijwel iedere aanval een antwoord heeft.

De sfeer rond het centercourt slaat na een vroege break van Nadal in de derde set dood. Twee licht beschonken mannen proberen vlakbij de perstribune stemming te kweken. „Come on people wake up!”, schreeuwt de één. „Do it Andy! Do it!”, roept de ander. Een oudere vrouw vraagt of het wat zachter kan. Een honorary steward staat klaar om in te grijpen. Dan zien de mannen in dat het zinloos is. Murray is door niets en niemand meer tot leven te wekken. Frustratie slaat al snel om in gelatenheid.