Column

Zwaaien

Grappige manifestatie op het Haagse Malieveld aan het eind van de Mars der Beschaving. Jan Mulder vroeg zich af waarom ik daar niet was. Niet solidair of zo? Jawel, maar ik moest een reclamespotje voor de ING opnemen en dat ging voor. Daarbij had ik nog een andere schnabbel. Een vriend van mij vroeg of ik een speech voor Maxime Verhagen wilde schrijven. De politieke leider van het kreupele CDA wilde duidelijker taal spreken en volgens hem was ik de man van dat soort woorden. Hij wist wel dat ik een andere politieke kleur had, maar hij wist ook dat ik katholiek was opgevoed… dus zo moeilijk moest het niet zijn. Ik zou goed betaald worden!

In eerste instantie dacht ik dat het om een practical joke ging. Ik zette me lachend achter mijn computer. Ik droomde mijn haar terug, verfde het blond en tikte uitsluitend met mijn rechterhand. Fluitend. Als een Brenninkmeijer in de oorlog.

Begrijpelijke taal voor bange bejaarden. Het woord moskee vergat ik uiteraard niet. Ik ging ervan uit dat mijn vriend om de speech zou lachen en hem op een of ander studentikoos etentje zou voorlezen. Maar hij bleek echt voor Maxime te zijn. Zonder een letter te wijzigen las de schat hem voor op een partijavondje in de provincie. En met succes. De angsthaas werd de volgende dag in de media gretig geciteerd. De PVV werd ergens zelfs niet ongeestig de Partij van Verhagen genoemd. Bij de bijna kwijlende Knevel en Van den Brink mocht hij donderdagavond alles nog eens komen uitleggen. Daar noemde hij heel verstandig niet mijn naam. ’s Avonds stond hij wel op mijn voicemail. Hij was lyrisch. Zoveel succes. Dit zou de kiezer aanspreken.

Gisteren heb ik met hem geluncht. Zou eerst op een geheime locatie zijn. Hij wil namelijk niet met mij gezien worden. Uiteindelijk zaten we gewoon bij het Haagse restaurant Saur. Ik wel vermomd. Als Jack Spijkerman.

We hebben gelachen en een toekomstroute voor zijn splinterpartijtje uitgestippeld.

Jammer dat de SGP er al met het Wilhelmus als inburgeringsdingetje vandoor was gegaan. Ik schetste Maxime een Afghaanse vluchteling die samen met zijn ook gevluchte broer de tekst van ons volkslied doorneemt. In regel twee worden ze al gek. Ben ik van Duitschen bloed! Hoezo? En dan eindigen met de koning van Hispanje heb ik altijd geëerd. De vluchtelingen zullen het op de Europese eenheid houden. Of misschien weten ze al dat ons koningshuis sinds eeuwen in stand wordt gehouden door Duits bloed.

Ik stelde Maxime nog wat andere inburgeringsvragen voor. Hoeveel kilo antibiotica gaat er in een Nederlandse koe? Antwoord is 120. Voor hoeveel euro koopt PSV over vijf jaar zijn veldje terug? Antwoord is 1 euro. Wie is de meest principiële minister van deze regering? Een man die niet terugkomt op oude woorden! Antwoord is natuurlijk Leers. Maxime was het daar niet mee eens.

Hij vroeg of ik nog steeds in de grachtengordel woonde. Dat is natuurlijk wel besmet, elitair gebied voor de bevriende PVV. Ik kon hem verzekeren dat ik binnen een maand ga verhuizen.

Of ik mijn oude huis al verkocht had? Ik moest hem bekennen dat dat moeizaam gaat. Dat vond Maxime vervelend voor me. Zielig zelfs. Of hij me, naar goed CDA-gebruik, kon helpen?

Maxime fluisterde nu met zijn servet voor zijn mond. Misschien iets met de overdrachtsbelasting, stelde ik hem voor. Hij zou zijn best doen. En misschien kon hij er voor zorgen dat ze vanaf nu op Radio 2 alleen nog Nederlands zouden draaien? Hij vond het een geweldig goed idee. Maar echt medelijden hoefde van mij niet.

Ik had niet voor niets die schnabbel bij de ING. Of dat niet schadelijk voor mijn imago was? Ik kon hem geruststellen dat ik een van de twee leeuwen in zo’n oranje pak was. Had ik al eens eerder gedaan. Toen moest ik zwaaien naar Jan Mulder.