Held

Bij de teampresentatie, gisteren, werd hij uitgefloten. De Fransen zien een dopinggebruiker in hem. Een valsspeler. Alberto Contador keek tegen de zon in, zijn gezicht hield het midden tussen een grimas en een relativerende glimlach. Veel anders dan blijven staan, met zijn handen op zijn rug, kon hij niet doen.

Vanaf morgen staan ze hem op te wachten op elke berg die hij oprijdt. Ze schreeuwen naar hem. Pure woede, rood aangelopen gezichten, opengesperde monden. Je bedriegt ons, je zit aan het spul, je maakt onze ronde kapot. Ze hangen vlaggen voor zijn wiel. Ze spugen op zijn shirt.

Maar veel anders dan doorrijden, nog harder, nog sierlijker met dat ranke lichaam, kan hij niet doen.

De Tour de France rijdt al ruim een decennium met zijwieltjes. De sport wankelt bij elke vallende legende. Er is een held nodig. Misschien is het wrang of misschien is het zoete wraak als over drie weken, op een podium in Parijs, met een gele trui om zijn schouders en een teddybeer in zijn hand, Alberto Contador toch per ongeluk zo’n held blijkt te zijn.