Een weergaloos ventieltje

Het lijkt speelgoed, het is keukengerei. Een zakkenzuigertje op batterijen. Oplaadbaar. Zuigt niet elke plastic zak vacuüm, hij past alleen op zakken met een ventiel. Met het apparaat ben je meteen getrouwd aan de speciale zakken van dezelfde fabrikant. Een populair merk vacuümzuigers is FoodSaver. Zo’n apparaat trekt lucht uit een plastic zak met voedsel en smelt de zak dicht. Voedsel in vacuüm bederft minder snel. Het nieuwe kleine apparaat met een mond als van een rivierprik die andere vissen leeg kan zuigen, is ook een FoodSaver.

In de levensmiddelenindustrie, maar ook bij slagers en vishandelaren is vacuüm verpakken doodgewoon. Unox doet het al een halve eeuw met rookworst. Na de worst kwam er gemalen koffie in een zak die, leeggezogen, hard als steen was. Nu zijn er ook gekookte bieten, rijstkorrels en makrelen vacuüm verpakt en in een Turkse winkel vond ik tarwebloem in een vacuümzak en kikkererwten.

Een aanbieding vorige week in de Duitse stuntsuper Lidl zou erop kunnen wijzen dat het zakzuigen ook in particuliere huishoudens opgang maakt. Er werd een vacuümzuigmachine aangeboden voor ongeveer dertig euro.

Het nieuwe zuigertje dat FoodSaver FreshSaver noemt, kost rond de veertig euro. Er horen zakken bij in verschillende maten. Ze hoeven niet dichtgelast, ze kunnen dichtgeklemd worden. Een knap staaltje technische ontwikkeling zit hem in het ventiel. Een paar jaar geleden was dat een sensatie uit Zwitserland, hier voor het eerst vertoond bij Albert Heijn. Een bak met een maaltijd had in het deksel een ventiel. In een oven werd de maaltijd warm, het water in de bak ging stomen maar de stoom kon niet ontsnappen. Er zouden, moesten we geloven, in deze stoommaaltijden meer waardevolle stoffen en lekkere smaken bewaard blijven. Van de doodsimpele, goedkope maar fantastisch werkende ventieltjes zijn er in enkele jaren veel meer ontwikkeld en zo eentje zit er ook in de zakken voor bij het batte-rijzuigertje.

Het kwam eerder ter sprake; het hoge keukenkoken bij lage temperatuur in een luchtlege zak. Zaksudderen ofwel sous-vide koken. De zak met het ventiel is er niet voor ontwikkeld. Hij is er voor het verpakken van bederfelijke waar. Maar om te weten te komen wat de afsluiting van de vacuümzak met het ventieltje waard is, deed ik hem met een tomaat in een warm bad. Vierentwintig uur lang bij 60 tot 65 graden. Ik dacht dat het water de zak in zou sijpelen, maar dat had ik gedacht. Geen sprake van. Ook deze zak kan modern sudderen.

Dus niks op aan te merken? Toch. Deze vacuümzak kan vaker gebruikt worden. Hij kan open en dicht. Maar schoonmaken gaat moeilijk. Het woord bestaat al, maar het ding moet nodig uitgevonden worden: de zakkenwasser.