Palestijnse staat? Hoezo?

In september wil premier Salam Fayyad de Palestijnse onafhankelijkheid uitroepen. Onderhandelen met Israël over een eigen staat heeft niets opgeleverd. Om de kansen daarop toch te vergroten, is steun van de wereldgemeenschap vereist. Daarmee zou de internationale druk op Israël toenemen om concessies te doen over zelfbestuur en grenzen van de Palestijnse gebieden. Een meerderheid van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zal Palestina vrijwel zeker erkennen. Die erkenning zal vooral diplomatiek en symbolische gewicht hebben, want alleen de Veiligheidsraad beslist over lidmaatschap van de VN. De VS, lid van de Veiligheidsraad, hebben al laten weten het plan te zullen vetoën. De VS zeggen dat een staat alleen door onderhandelingen kan worden bereikt.

De Palestijnse stap naar de VN is het sluitstuk van een lang proces. Fayyad heeft twee jaar lang met westerse financiële steun (EU, VS, VN) gewerkt aan de opbouw van Palestina. Ramallah, het machtscentrum van Fayyad en president Abbas, is onherkenbaar veranderd. Ministeries openen er bijna vaker dan restaurants, de Palestijnse politie is opgebouwd, er zijn rechtbanken geopend en wegen aangelegd. Aan het einde van de zomer is het project klaar. De VS gokten erop dat voor die tijd de onderhandelingen zouden leiden tot een akkoord met Israël. Maar omdat dit niet zo is, wordt het volgens Fayyad tijd voor een eenzijdige stap.