Niet gek dat de stad wakker wordt

Liedjes over Parijs, dat zijn al gauw de eeuwige chansons. Om te beginnen een van de hardnekkigste, althans een die niet uit je hoofd wil: Champs-Elysées van Joe Dassin, uit 1969, net na het Parijse studentenprotest. Niets van terug te horen in dit blije deuntje. Dassin zingt alleen maar over dansen, muziek maken en iedereen omhelzen. Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées/ Au soleil sous la pluie à midi ou à minuit/ Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées.

Rustiger en romantischer is Sous le ciel de Paris (Onder de hemel van Parijs), in 1954 gezongen door Edith Piaf, door wie anders? (Nou, ook door Yves Montand, Juliette Gréco, wie eigenlijk niet.) Een mooi liedje, met accordeon. Je hoort het en je bent er... Sous le ciel de Paris/ S’envole une chanson/ Hum Hum.

Dan is er nog Jacques Dutronc, met het drammerige Il est cinq heures, Paris s’éveille (Het is 5 uur, Parijs ontwaakt). Wat wil je, iedereen wordt wakker van dat snel gezongen takketak-liedje uit 1968, met die doorgedraaide fluitist. Je suis le dauphin de la place Dauphine/ Et la Place Blanche a mauvais’ mine/ Les camions sont pleins de lait/ Les balayeurs sont pleins d’balais/ Il est cinq heures, Paris s’éveille.

Van recenter datum, en zeker geen chanson, is Carnaval de Paris, van Dario G, de soundtrack van het WK voetbal, dat in 1998 in Frankrijk werd gehouden. Eenvoudig dancenummer, met (heel curieus) een doedelzakmelodie en lekker veel trommels. En een scheidsrechtersfluitje natuurlijk. Stampen!

In 1983 stonden vier jongens van 17 op 1 in de Top 40, met het niet te pruimen Comment ça va. Puberzomerliefde. ’s Avonds aan de Seine/ In een discotheek/ Zag ik toen die kleine/ Die lachend naar me keek/ Zij liep plots in mijn richting/ Dat was toen mijn kans/ Ik zocht snel naar mijn woorden/ Zei toen in m’n beste Frans/ Comment ça va/ Comme ci comme ci comme ci comme ça/ Tu ne comprends rien à l’amour/ Restez la nuit, restez toujours.

Ook van Nederlandse bodem, maar veel beter, want gezongen door Jenny Arean is De nachten van Parijs (vertaald, uit de musical Irma La Douce, 1973). De nachten van Parijs/ Zijn eindeloos en grijs/ De straten zonder end/ Waar is mijn man, mijn vent/ Je weet niet wat je doet/ Hoe of je leven moet/ Ze zeggen dat het went/ Maar waar is mijn man, mijn vent.

Tot slot een mooie liefdesverklaring van Frank Sinatra, uit 1960. I love Paris in the spring time/ I love Paris in the fall/ I love Paris in the winter when it drizzles/ I love Paris in the summer when it sizzles.