Muziek

Beethoven lekker fel

Beethoven, symf. nrs. 7 en 8: Orkest vh Oosten/J.W. de Vriend

cd klassiek ****

‘The Netherlands Symphony Orchestra’ noemt het door subsidiekrimp bedreigde Orkest van het Oosten zich op cd’s, om zich zo internationaal aantrekkelijker te presenteren. Met chef-dirigent Jan Willem de Vriend werkt het orkest aan een eigen cyclus met opnames van de symfonieën van Beethoven. Die werd vorige week met uitvoeringen van de Negende voltooid. De Vriend schaart zich daarmee in de traditie van Mengelberg en Haitink bij het Concertgebouworkest, De Waart bij het Sydney Symphony Orchestra, Van Zweden bij het Residentie Orkest en Brüggen bij het Orkest van de Achttiende Eeuw. Wat voegt hij toe? De Vriend heeft zijn orkest geheel doorkneed in de geheimen van de authentieke uitvoeringspraktijk. Ook in deze vijfde Beethoven-cd spelen de strijkers strak, klinken de paukjes lekker fel en swingt het Presto uit de Zevende als een dolle dans. Gevaar zou kunnen zijn dat zoveel oor voor de geest van de revolutie ten koste gaat van Beethovens poëzie, maar nee: ook het Allegretto uit de Zevende schuurt en ontroert door de gerealiseerde, open klank.

Mischa Spel

Jamband met lalala

My Morning Jacket: Circuital

cd pop ***

Het fenomeen van de Amerikaanse ‘jamband’ is mondjesmaat tot Nederland doorgedrongen. In navolging van The Grateful Dead zijn er groepen als de Dave Matthews Band en My Morning Jacket, die nummers uitbouwen tot psychedelische jams die eindeloos gerekt kunnen worden. Hun platen zijn het beginpunt van de improvisatie die op het podium gaat plaatsvinden. Het zesde album, Circuital, van My Morning Jacket heeft niet meer de naar de keel grijpende impact van hun debuut The Tennessee Fire of de rauwe rafelranden van de voorlaatste Evil Urges. Nummers als ‘The day is coming’ en het Beach Boys-achtige ‘Outta my system’ zijn zo dicht als deze emotionele jamrockers bij ‘gewone’ popsongs komen, met opgeruimde koortjes en een functionele instrumentatie. ‘Victory dance’ en ‘First light’ zijn typisch nummers die vragen om expansie: nu netjes binnen de lijntjes maar op het podium uitklapbaar tot epische proporties.

JanVollaard

Rap en rockgitaren

Kempi: Het testament van Zanian Adamusl

cd hiphop ***

Het is logisch dat hij op zijn tweede album een nieuwe weg inslaat, twitterde Kempi. Met de hardere straatrap die hem bekend maakte, komt hij „niet op de voorkant van de krant”. Een opmerkelijke gedachte, juist omdat de intense straathoekblues op Kempi’s debuut Du Zoon, zo’n indruk maakte.

Ook nu overtuigt Kempi als ontspannen straatverslaggever met raps vol dramatische nadruk in ‘Moordzaak’ en ‘Wat Ik Zie’. Maar ook de liefde krijgt ruim baan, bijvoorbeeld in de lekker los gerapte, lichte r&b van ‘Postduif’. Producers SoundG8 weten de emotioneel geladen sfeer van Kempi’s teksten wederom goed te treffen; zoals in het bombastische, met koorzang overladen ‘Dagen Van Du Bijbel II’.

De producties zijn muzikaal verfijnd maar verdrinken soms in scheurende rockgitaren, zoete synthesizers en gevoelige pianoklanken. Kempi zelf zingt ongepolijst maar vlammend intens.

Saul van Stapele