Gedicht voor de woorden definitief verdwijnen

©

De nieuwe film van de Zuid-Koreaanse regisseur Lee Changdong heet Poetry en gaat over een oudere vrouw die een gedicht probeert te schrijven, één gedicht, voor ze doodgaat of voor ze de woorden niet meer kan vinden – ze heeft net te horen gekregen dat ze aan Alzheimer lijdt. Zou Lee Changdong het werk van J.C. Bloem kennen? ‘Is dit genoeg; een stuk of wat gedichten voor de rechtvaardiging van een bestaan.’ De ontroerendste passage uit Poetry betreft geen gedicht, maar een jeugdherinnering van de vrouw, en deze is juist zo ontroerend omdat het geen gedicht is.

Onbeholpen vertelt ze, niet in staat om via taal de rijkdom van haar gevoel over te brengen, alsof ze eigenlijk stom is. Onbewogen zou de toeschouwer zijn als hij alleen haar woorden te lezen zou krijgen, maar dit is film en Lee Changdong is ook als regisseur een dichter. Een betere dan Terrence Malick. Diens Tree of Life, dat in mei de Gouden Palm won op het filmfestival van Cannes, had ook iets onbeholpens; een particuliere ervaring die ondanks alle toeters en bellen maar niet universeel wilde worden. Dankzij al die toeters en bellen was dat misschien nog wel pijnlijker.

Lee Changdong is een van de interessantste regisseurs van deze jaren. Zijn vorige film, Secret Sunshine (2007), is over religie net zo geestig, scherp en teder als deze over poëzie. De extra’s op de dvd vallen tegen.