De twitterpaus

Gerrit Komrij schrijft tweewekelijks over internet op de Achterpagina en op nrc.nl/komrij.

De paus heeft getwitterd! Eindelijk, eindelijk rust er dan zegen op. Ze hadden de oude Herr Ratzinger op een vergulde stoel aan een tafel gezet waarop een iPad lag en, zonder opdringerig te willen lijken, deed een kardinaal hem voor hoe hij zijn vinger naar het scherm moest bewegen. Daar, op die vlek. Ja, drukken maar. Herr Ratzinger leek er schik in te hebben. Zijn altijd al glunderende oogjes glunderden extra. Hij begreep dat hij door een knop aan te raken een tweet de wereld in had gestuurd! Vaticaan TV legde het plechtige moment vast en zond het naar alle nieuwsjournalen van de wereld, opdat de losbandige jeugd zou weten dat de paus met zijn tijd meeging. Voor alle zekerheid hadden ze een oud boek op tafel gelegd, in een ossenleren band en met de hand door monniken verlucht, want God keek mee en je wist maar nooit.

Maxime Verhagen, dat ondeugende roomse jongetje dat al jaren twitterde en diep in zijn hart wist dat het eigenlijk van de paus niet mocht, haalt nu weer opgelucht adem. Misschien dat de paus binnenkort ook eens kan masturberen op de televisie? Dat zou de jongens enorm vooruithelpen.

’t Was een mooi gezicht, hoe Herr Ratzinger naar die iPad keek of het een telraam was. ’t Gaf me opnieuw een warm gevoel voor de kerk.

Ik mag graag het verhaal vertellen van het Noord-Afrikaanse stadje dat op het telefoonnet zou worden aangesloten. Alle moellahs en imams en moefti’s waren ertegen. Ze verklaarden dat het tijdperk van de goddeloosheid was aangebroken en dat het stadje door Allah onder pek en zwavel en emmers martelarenzaad zou worden bedolven. De minister van telefonie in de hoofdstad, tevens directeur van de telefoonmaatschappij, kwam op het lumineuze idee de verzamelde clerus van het stadje bij hem uit te nodigen om de telefoon aan een theologisch onderzoek te onderwerpen. Kruis of munt? Halal of haram? De minister had ervoor gezorgd dat aan de andere kant van de lijn iemand zat die hele hoofdstukken uit de Koran begon voor te dragen. En verdomd, Allah kneep de woorden onderweg niet af! De mohammedaanse kapelaans konden de woorden één voor één horen. Ineens deugde het duivelse ding.

Zoiets moet het Vaticaan voor de oude, moede ogen hebben geschemerd. Niet alle nieuwigheden zijn mal en slecht, vooral niet als ze nuttig zijn om je boodschap te slijten. Ook een bejaardenhuis moet met de tijd mee.

In de jaren zeventig had je in de roomse kerk ineens beatmissen. Rockgroepen werden uitgenodigd om op het altaar te spelen, zonder verplichting van een religieus tintje. ’t Was nog een hele klus een beschaafde rockgroep te vinden. Maar de leegloop moest worden gestuit met de meest moderne middelen. ’t Was die eerste keer nog een hele schok, wat ik je zweer. Maar de gelovigen van de oude stempel beseften dat hier een dappere poging werd ondernomen de jeugd van satanische plaatsen weg te lokken en dat was ook wat waard.

De dag dat de paus twitterde… De kerk weet hoe ze voor historische momenten moet zorgen. Herr Ratzinger scheen dit goed te beseffen, zijn knuistjes trilden. In een commentaar noemde hij de digitale media „een geschenk voor de mensheid”. Dankuwel, eerwaarde. „Zolang ze worden ingezet voor vriendschap en begrip”, voegde hij eraan toe. Wat dacht u anders, geehrter Herr.

„Ga heen en twitter”, luidde zijn boodschap, als ik de krant moet geloven. „Ga heen en vermenigvuldig u”, luidde ooit het bijbelse bevel waarmee de priesters de deuren platliepen, in de hoop dat de kerk zou groeien als kool. Al getwitterd vandaag?