IJdelheid

Sociale media bestaan bij de gratie van ijdelheid. Laat je niet anders wijsmaken. Vooral niet door de makers zelf. Die vermommen hun services zo dat het lijkt alsof ze eigenlijk om iets anders draaien dan ‘kijk eens hoe interessant mijn leven is’. Maar door de pushberichten van hun diensten, vallen ze alsnog door de mand.

Neem Foursquare. Je weet wel, die service waar je bij cafés, winkels en restaurants incheckt. Zogenaamd om je vrienden op de hoogte te houden van waar je bent. Voor een paar van die Foursquare-vrienden heb ik per ongeluk nog een pushbericht per e-mail aanstaan. Elke keer als ze ergens inchecken, krijg ik een melding in m’n Gmail. Swing by and say hi, staat er dan bij. Stel je voor dat ik dat daadwerkelijk zou doen. Talloze intense gesprekken boven bier, uitmaaksessies in koffiebarretjes en familiediners in brasserieën zouden verstoord worden. „Ja, hallo, ik zag dat je incheckte, en dacht: ik kom er lekker bij zitten. Waarom huilt je vriendin eigenlijk?”

Het is mij een keer overkomen. Ik had een interview en checkte uit gewoonte in. Het was een interessant en toen net geopend café, dus het zag er oké uit, zo’n nonchalante melding op Foursquare. Na vraag vier, het interview begon net lekker op gang te komen, kwam één van mijn notoirste feestvrienden – nog met een kegel – aanzetten. „Ik swing even by en say hi”, riep hij. De achterdochtige blik verdween niet meer van het gelaat van de geïnterviewde.

Sindsdien weet ik het zeker: die tien miljoen Foursquare-gebruikers en ik doen het alleen maar om een soort logboek bij te houden van interessante plekken waar we geweest zijn, en om dat en passant te delen met onze vrienden, pardon, volgers.

Nu probeer ik dat bewustzijn op effectieve wijze te verspreiden. Afgelopen zaterdag nog, zat ik in het intieme restaurant Vandemarkt bij de Amstel. Ik checkte in, me volledig bewust van mogelijke risico’s en mijn ijdele beweegredenen, en zag dat ene Andreas zich onder de in totaal twintig aanwezigen bevond. Zijn pasfoto toonde een vrolijke jongen met modieus sjaaltje en het herken-Andreas-spelletje dat ik aan mijn tafel organiseerde, had al snel een winnaar. Ik verwerkte de naam Andreas in een luidruchtige hoest, en genoot samen met mijn gezelschap van zijn meewarige blik in het niets.

De makers van Foursquare hoor je ondertussen niet klagen. Zij zetten ijdelheid nu om in keiharde valuta. Vorige week haalden ze een investeringsronde van 50 miljoen dollar op. Mocht je dus nog dromen van internetsucces, bedenk dan een start-up die inspeelt op ijdelheid.

Tot zover mijn advies, excuseer mij even, dan ga ik nu naar het fotootje onder deze column staren.

Ernst-Jan Pfauth