Deze tour is hij een bleu jongetje

Ryan Adams. 28/6 Concertgebouw, Amsterdam. ***

Zanger Ryan Adams heeft verschillende gedaantes: de tegen wil en dank gevierde singer/songwriter, de wispelturige rocker en, zoals gisteren in het Concertgebouw, de introverte zonderling. Aan zijn liedjes hoeft het niet te liggen. Die zijn gevoelig, scherp en melodieus, hoewel ze zelden het niveau halen van zijn geprezen debuutalbum Heartbreaker uit 2000. Het is de manier waarop hij ze brengt, altijd met een vreemde draai.

Op zijn huidige solotour heeft Adams besloten dat hij het in zichzelf gekeerde kleine jongetje mag spelen, die zich zuchtend door zijn aankondigingen worstelt. Het publiek vindt dat leuk, al die flauwe grappen over Patrick Swayze en het eindeloze bladeren in een boek met teksten. Maar het getreuzel haalde telkens weer de vaart uit zijn concert.

Op zijn best is Adams de artistieke erfgenaam van Neil Young, met de ijle falset en de vrije associatie in zijn teksten. Maar soms is hij de rocker, in pittige nummers als Firecracker en het prachtige To be young is to be sad is to be high. Later dit jaar verschijnt zijn nieuwe album Blackhole waarvan hij niets of weinig speelde. Misschien ook wel een afleidingsmanoeuvre, om te verhullen dat zijn beste muziek inmiddels tien jaar achter hem ligt.