De grote ster op '4' is de stem van Beyoncé

CD

Beyoncé: 4

Columbia Records

****

Het is even doorbijten: het maandag verschenen vierde album van Beyoncé trapt af met liefst vier slepende ballads achter elkaar. Pas op eenderde van de plaat gaat het tempo omhoog, met het jarennegentigduet ‘Party’ met André 3000 van OutKast; heerlijk langgerekte harmonie-r&b in de stijl van bijvoorbeeld TLC, op een zomers warme synthesizerproductie van Kanye West en Consequence.

Toch zijn die eerste vier nummers van Beyoncés album, dat 4 heet, een perfecte opmaat voor de cd, waarop de koningin van de moderne r&b meer dan ooit op de kracht van haar vocalen vertrouwt. Beyoncé is een acrobatische vocalist; haar brede bereik en de kleinste details in haar stem stuwen in de kern eenvoudige niemendalletjes over liefde en hartenpijn naar grote hoogte.

Op haar vorige cd, I Am... Sasha Fierce, deden nogal wat ballads kitscherig en gezwollen aan. Nu krijgt Beyoncés stem zonder al te veel toeters en bellen de ruimte. Ze zingt met beheerste en doorleefde dramatiek, zoals in de eerste twee tracks ‘1+1’ en ‘I Care’. Indrukwekkend is ‘I Miss You’, waarvoor ze werkte met Frank Ocean van Odd Future; maker van het meest frisse r&b-album in tijden. Met gestapelde vocalen, simpele zachte drums en lang aangehouden sfeervolle synthesizerakkoorden, creëerden de diva en de debutant een prachtig klein, kwetsbaar en melancholisch nummer.

Het tweede deel is meer up-tempo, met onder meer de ouderwetse feest-r&b van ‘Love On Top’; met vrolijk oppeppende blazers en koortjes en Beyoncé die in de coupletten verleidelijk zingt en opbouwt naar krachtige uithalen in het refrein. Hoogtepunten zijn ‘End of Time’, dat klinkt alsof ze met de ritmische cadans in haar zang een drumband tot extase zweept; en de soepele dansvloerkraker ‘Countdown’. Hierin zingt Beyoncé met een lekker lui accent en een dikke knipoog, op een stuiterend pompende, dancehallachtige percussiebeat.

Het is steeds haar stem die het album draagt. De matte doorsneeballad ‘I Was Here’ leeft pas op wanneer Beyoncé haar stem volledig opendraait. Het drakerige drama van ‘Rather Die Young’ is niet meer te redden. Het album heeft een beduidend ingetogener sfeer dan de eerste single ‘Run The World (Girls)’, waarin de beat van ‘Pon de Floor’ van Major Lazer en de Nederlandse hitproducer Afrojack juist bepalend was.

Op 4 is Beyoncés stem de grote ster. De powersouldiva schakelt met indrukwekkend resultaat een tandje terug. Voor wie toch wat meer lichtvoetige, sexy r&b had gewild, zijn op internet nog een paar prettige bonustracks bij elkaar te sprokkelen, zoals het funky ‘Schoolin’ Life’, het zonnige ‘Lay Up Under Me’ en het verleidelijke ‘Dance For You’.

Saul van Stapele