Vrouwenacht is bescheiden, gretig en ongecompliceerd

Bondscoach Susannah Chayes moet haar roeisters eerder afremmen dan aansporen. De vrouwenacht hoopt zich dit jaar te plaatsen voor ‘Londen’.

Zo’n twee uur voor de finale van de vrouwenacht bij de Koninklijke Holland Beker kreeg bondscoach Susannah Chayes een sms’je van roeister Claudia Belderbos: Het is fucking snel weer of niet? :-). Het bericht was een verzoek om even zo hard mogelijk te mogen roeien, stelde Chayes glimlachend. De bondscoach gaf vermoedelijk haar toestemming, want de vrouwenacht versloeg voor de tweede keer dat weekeinde Canada.

Chayes karakteriseert haar selectie van veertien roeisters als hardwerkend, bescheiden en ongecompliceerd. „Ik heb het idee dat ze elke opdracht vanuit hun tenen willen uitvoeren.” Een verschil met de vrouwenacht die in 2008 olympisch zilver won, zo begreep Chayes van de roeisters die zijn overgebleven van ‘Peking’. De bemanning van drie jaar geleden was getalenteerd, maar niet elk lid hield van de trainingsarbeid die werd gevraagd.

Chayes, een bondscoach die hamert op details, moet deze selectie eerder afremmen dan aansporen. „We moeten vooral leren winnen. Beginnende toproeiers zijn geneigd te denken dat de winnaar heel makkelijk roeit en dat ze dat niveau zelf niet kunnen bereiken. Die perceptie moet veranderen. Winnaars zijn ook zo goed juist omdat ze een moeilijke weg hebben afgelegd.”

Voor Chayes beginnen ruim een jaar voor de Olympische Spelen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. En dat terwijl ze vorig jaar enkele maanden miste wegens een burn-out. Ze werd tijdelijk vervangen door de Zweed Leif Pettersson. Het klikte echter niet tussen de roeisters en de ervaren trainer, die voortijdig vertrok. Nu Chayes nog herstellende is, krijgt ze drie middagen in de week hulp van Jan Klerks, de nestor onder de Nederlandse coaches.

Ook routinier Femke Dekker, vooraf gezien als een belangrijke roeister voor de vrouwenacht, viel tijdelijk weg wegens mentale problemen. De dertiger speelde zelfs met de gedachte te stoppen, maar volgt intussen haar eigen route naar volledige fitheid in de skiff. Chayes wil niet van een uitzonderingspositie spreken. „Femke heeft aangegeven weer belastbaar te zijn, maar richt zich voorlopig op de skiff. We gunnen haar die tijd op basis van haar eerdere prestaties, maar eenmaal weer bij de selectie zal ze net als ieder ander moeten bewijzen dat ze de boot harder laat gaan.”

Vanaf de kant zag Dekker hoe de vrouwenacht afgelopen weekeinde twee keer met ruime marge won van Canada, dat zilver won bij de WK van vorig jaar. Eerder dit seizoen wonnen de roeisters de eerste wereldbekerwedstrijd, in München. De verwachting is dat de vrouwenacht zich in september bij de WK in het Sloveense Bled – met een plek bij de eerste vijf – plaatst voor de Zomerspelen van Londen. Slechts een enkeling bij de roeibond vreest dat de vrouwenacht al te vroeg in vorm is.

Van verstoppertje spelen door Canada in aanloop naar de belangrijke WK was geen sprake, stelde Annemiek de Haan. „Ze gingen vandaag echt volle bak, dat was te zien”, zei de slagroeister, die in 2004 en 2008 een olympische medaille won met de vrouwenacht. „Dit is de beste acht waarin ik heb geroeid. Als ik kijk naar onze ergometerscores en de gewichten die we optillen bij de krachttraining, zijn we echt op de goede weg. Iedereen is heel gedreven. Ik reken erop dat we ons bij de WK al plaatsen voor de Spelen.”

De roeisters willen hun voorbereiding op ‘Londen’ optimaliseren met hulp van een nieuwe stichting die geld moet opleveren voor het vrouwenroeien. Het bestuur wordt gevormd door drie voormalige roeisters uit de acht – die de afgelopen drie Olympische Spelen zilver (2008), brons (2004) en zilver (2000) won. Donateurs kunnen een van de negen plekken in de boot adopteren, een gift doen of de roeisters direct voorzien van materiaal, zo verklaarde voorzitter Harriet van Ettekoven, die zelf olympisch brons won in 1984.

„De vrouwenacht heeft drie Spelen achter elkaar medailles gehaald, dat kan de mannenacht niet zeggen”, stelde initiatiefnemer Dekker fijntjes. „We kunnen met de stichting net dat zetje krijgen op weg naar dat ontbrekende goud in de geschiedenis van de vrouwenacht. Denk aan het steunen van jonge talenten, de aanschaf van een GPS-systeem en extra dagen voor een trainingskamp.”

Het contact met de betrokken oud-toproeisters is „sportoverstijgend” volgens Chayes, die yogalessen voor ontspanning en flexibiliteit als bestemming voor de giften noemde. „De oud-olympiërs kunnen deze meiden ook helpen met hun leven na het roeien, met het begin van een maatschappelijke carrière.”