Niet van de neef uit Sorrento

Je hebt gegeten en gedronken in een Italiaanse buurtpizzeria. Je hebt betaald, maar net wanneer je wilt opstappen, komt de baas aanzetten met een vijfliterfles fluorescerend geel vocht. Terwijl jij iets sputtert over aan je taks en morgen weer vroeg dag en zo, schenkt hij de glazen vol en dwingt je met al zijn Italiaanse

Je hebt gegeten en gedronken in een Italiaanse buurtpizzeria. Je hebt betaald, maar net wanneer je wilt opstappen, komt de baas aanzetten met een vijfliterfles fluorescerend geel vocht. Terwijl jij iets sputtert over aan je taks en morgen weer vroeg dag en zo, schenkt hij de glazen vol en dwingt je met al zijn Italiaanse charme tot een ad fundum.

Limoncello. Je houdt ervan, of je haat het, maar van iets er tussenin heb ik nog nooit gehoord. Zelf bevond ik mij jaren in het haatkamp. Niet alleen verlaat ik een restaurant graag met het bloedalcoholpercentage dat ik zelf heb uitgekozen, limoncello in reuzenflessen is zelden te zuipen. (‘Zelfgemaakt door mijn neef in Sorrento’, ammehoela, zelf voor een paar stuivers gekocht, zul je bedoelen.)

En toen switchte ik van kamp. Het gebeurde tijdens een vakantie in, uiteraard, Italië. De eigenaar van onze agriturismo was jarig en – het was ’s avonds laat en we kwamen net terug van vier gangen en veel wijn in een nabijgelegen restaurantje – hij stond erop dat we aanschoven voor taart en limoncello. Met tegenzin nipte ik van mijn glaasje. Ik nipte nog een keer. En nog een keer. Was dit echt limoncello? „Certo, da mio cugino a Sorrento.”

Nog diezelfde avond troggelde ik hem het recept van zijn neef af. En speciaal om limoncello te maken, neem ik sindsdien van elke reis flessen inmaakalcohol mee. Terwijl je in Italië, Frankrijk en België een liter 90 procentalcohol voor een tientje bij de supermarkt koopt, is het in Nederland – althans voor stervelingen zonder horecagroothandelpasje – nauwelijks verkrijgbaar. Ik heb het nagevraagd bij de apotheek, waar kleine flesjes ontsmettingsalcohol te koop zijn. Ze konden wel een literfles voor me bestellen als ik wilde. Voor 90 euro.

Hoe dan ook, nu de zomervakantie en daarmee het feestshoppen in de buitenlandse supermarkt weer op aanbreken staat, durf ik het recept wel te publiceren. Vergeet die vieze afwasmiddellikeur uit de pizzeria. Dit is lékkere limoncello.

Boen de schil van de citroenen grondig schoon. Trek er met een dunschiller de gele schil af (pas op: het witte deel van de schil maakt de likeur bitter.) Stop de citroenschillen in een grote pot en schenk er de alcohol op. Sluit af en laat drie, vier weken marineren op een donkere plek. Breng twee liter water aan de kook en los er al roerend de suiker in op. Laat afkoelen en voeg de suikersiroop toe aan de alcohol. Filter de limoncello door een dubbelgevouwen stuk kaasdoek of een schone theedoek en vul er kleinere flessen mee.

Limoncello

5 onbehandelde citroenen (citroenen uit Sorrento zijn hier net zo lastig te krijgen als pure alcohol, maar met Siciliaanse citroenen van het bio-merk Salamita gaat het uitstekend)

1 liter alcohol van minimaal 90 procent

500 gr suiker