De baas omleggen met een kruisboog

Reggie PerrinSeizoen 1 en 26 afl. van 30 min per deel€ 12,99

Reggie Perrin heeft een droom. Dat ’s ochtends in de metro naar zijn werk de mensen vrolijk en ongedwongen met elkaar praten in plaats van knorrig voor zich uitkijken. En dat ze ook niet verdiept in hun krant zijn of afgesloten van de wereld door koptelefoontjes. In korte flitsen van zijn fantasie zien we hoe dat eruit zou kunnen zien.

Reggie (gespeeld door komiek Martin Clunes) is een middelbare forens, die elke dag van Surrey naar Londen reist, waar hij werkt voor Groomtech, een bedrijf in verzorgingsproducten. Hij is hoofd van de divisie Wegwerpmesjes.

In deze tragische comedy raakt hij in een depressie, omdat hij beseft dat zijn leven in deze kantoorhel een verspilling is en omdat zijn vrouw hem negeert. Een opvlammende liefde voor Jasmine, het nieuwe, aantrekkelijke hoofd van de divisie Balsems en Glijmiddelen, geeft hem moed. Maar als het erop aankomt – als beiden starnakel dronken worden tijdens een zakenreis naar Finland – dan overvalt schuldgevoel hem.

De dagdromen en fantasieën waar Reggie de deprimerende realiteit mee bestrijdt, krijgt de kijker te zien alsof ze werkelijk plaatsvinden, voor zijn gelaten reactie in beeld komt. Als zijn moeder weer doordramt, dan valt er een enorme loden kogel uit het plafond die haar omkegelt, bazen die hem kleineren legt hij om met kruisboog of geweer en als Jasmine vraagt hoe het met hem gaat, dan ziet hij voor zich hoe zij hem druiven voert.

Ontsnappen moet, want de mensen om hen heen zijn behoorlijk maf en curieus. Het geeft de gevatte Reggie ruimte voor snijdende, zwartgallige commentaren. Zijn vrouw Nicola (gespeeld door Fay Ripley, Jenny uit Cold Feet) heeft al net zo’n scherpe tong.

In seizoen 2 zijn de rollen omgedraaid en is Reggie directeur. Het wordt een prettige chaos, met kerstliedjes zingen, lunchen in Parijs, bananenmelk in de watercooler en de lancering van een TROEP-lijn, met schoenzoolparfum en pakjes met Iets.

Ondanks maatschappijkritische ondertonen en kleine liefdesdrama’s is Reggie Perrin bovenal een aaneengeklonken reeks grote en kleine absurdistische spitsvondigheden. Op elke normale zin volgt een grap. Heel Brits, heel slim en met acteurs die je het gevoel geven dat ieder ander het niet half zo grappig had gemaakt.

Fay Ripley heeft dat knauwende accent waardoor alles wat ze zegt zeurderig of juist heel streng klinkt. En Martin Clunes heeft een deadpan gezicht, waarmee hij de spelingen van het lot incasseert. Reggie Perrin is lichte televisie, maar met flair gemaakt.

Ron Rijghard