The Legend of Zelda

Robin Williams is zo'n Zelda-fan dat hij zijn dochter Zelda noemde, zo blijkt uit de tv-reclame voor het afgelopen vrijdag verschenen The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D.

Voel ik toch nog wat verwantschap met die niet-grappige Amerikaanse komiek. Niet dat mijn dochter Zelda heet, maar mijn enthousiasme over de reeks heeft er wel voor gezorgd dat ik ‘iets met games’ ging doen. Zonder Zelda had deze column hier niet gestaan.

Ocarina of Time 3D is een opgepoetste versie van een klassieke game uit 1998. En met die game begon het voor mij.

Of eigenlijk begon het met The Legend of Zelda: A Link to the Past uit 1993. Dit avonturenspel was de derde Zelda, maar de eerste waarin de formule was uitgekristalliseerd. Vanuit een vogelperspectief bekeek je een bosrijke fantasiewereld die toegang bood tot ondergrondse kerkers. Dit waren eigenlijk puzzels, op twee niveaus: per kamer en als kerker in zijn geheel. In welke volgorde moest je ze door om de eindbaas te bereiken?

Mijn eerste website maakte ik over Zelda. Dat werd al snel een drukke community voor fans zoals ik. Met z’n allen keken we uit naar de release van Ocarina of Time. Die beloofde het magistrale spelontwerp van A Link to the Past naar 3D te vertalen.

De uiteindelijke game loste de belofte probleemloos in. De derde dimensie was belangrijk, die maakte Zelda minder abstract en daardoor tastbaar voor een breder publiek. En het spel zat boordevol nieuwe ideeën, zoals melodieën spelen op een kleifluit, als een soort toverspreuken.

Via mijn site kon ik ‘Ocarina’ vrij vroeg recenseren. Ik schreef: „Eindelijk lijkt het moment in zicht te komen dat het spelen van videogames net zo toegankelijk wordt als het lezen van een boek, het kijken naar een film of het luisteren naar muziek.”

Nu is het spel dus opnieuw uitgebracht, op de draagbare Nintendo 3DS, met stereoscopisch 3D-effect. Zie het als de Blu-ray-release van een belangrijke film. Wie ‘m al gezien heeft, mag ‘m negeren - maar dat geldt niet voor echte fans.

Het moet gezegd dat Ocarina of Time minder toegankelijk is dan ik destijds beweerde. Zo begint de game in een claustrofobisch dorp met veel gelijkvormige huisjes. Niet de meest inspirerende plek om te leren navigeren in een 3D-omgeving. Pas een uur later loop je over de uitgestrekte Hyrule Plains. Dan denk je eindelijk: wat een avontuur!

Niels ’t Hooft

In deze rubriek schrijven freelance journalist Niels ‘t Hooft en gamewetenschapper David Nieborg elke week over games