Maar ik vind moslims gewoon oké, groetjes Wilders

Het leek een eindeloos proces, vol wrakingen, uren durende monologen, grapjes over gesubsidieerd theater en uiteraard vragen over Het Etentje, want wie was daar nou eigenlijk precies, en hoe laat ging iedereen weg, en hoeveel flessen wijn werden er genuttigd, en van welk merk, en hoe dronken werd iedereen daar van, en is er nog

Het leek een eindeloos proces, vol wrakingen, uren durende monologen, grapjes over gesubsidieerd theater en uiteraard vragen over Het Etentje, want wie was daar nou eigenlijk precies, en hoe laat ging iedereen weg, en hoeveel flessen wijn werden er genuttigd, en van welk merk, en hoe dronken werd iedereen daar van, en is er nog aan karaoke gedaan, en zo ja, is het liedje ‘A Whole New World’ uit de film Alladin gezongen?

Gisteren volgde dan eindelijk het vonnis: vrijspraak op alle punten. Waar het in het kort op neerkomt: Wilders is niet strafbaar omdat hij er altijd aan toevoegt ‘maar ik vind moslims natuurlijk gewoon oké, groetjes Wilders’. Hij is kritisch over het geloof, niet over gelovigen.

Op tv volgde ik de uitspraak. De rechter begon met de stelling dat het genoeg bewezen was dat de uitlatingen inderdaad van Wilders zelf afkomstig waren. Daarna volgden een paar referenties aan een gezwel-arrest, waarvan ik veronderstelde dat het een interessante juridische term betrof, die vast iets te maken had met de aanloop naar een rechtszaak (gezwel-arrest’, o, (jur. trm): het proces leidend naar een zitting, dat gaandeweg (onbedoeld) steeds grotere proporties aanneemt). Jammer genoeg bleek het te slaan op een eerdere zaak, waarin een man kort na de moord op Theo van Gogh een poster op zijn raam had geplakt met daarop de tekst ‘Stop het gezwel dat islam heet’. De man werd vrijgesproken, waarmee de zaak een precedent schiep voor de zaak-Wilders.

Terwijl de rechter de uitspraak voorlas en uitlegde dat de uitlatingen van Wilders weliswaar grof, kwetsend, shockerend en denigrerend waren, maar niet de grens van het strafrechtelijke toelaatbare overschreden, keek ik naar de gezichten van Wilders en Moszkowicz. Wellicht zou er iets van irritatie of triomf in te ontdekken zijn, een trillend oogspiertje hier of daar. Geert Wilders zat kaarsrecht, zijn gezicht een strak masker. Heel soms keek hij kort in de camera, waarna hij weer snel zijn blik vooruit richtte. Moszkowicz leek juist iets onderuitgezakt te zitten en luisterde met samengeperste lippen, terwijl hij af en toe iets opschreef. Pas na de verlossende conclusie was er bij beiden een lach en een handdruk, begeleid met applaus vanaf de PVV-skybox. Later twitterde Wilders het bericht: ‘VRIJGESPROKEN!!!’, wat in vergelijking met zijn stoïcijnse optreden bijna kinderlijk enthousiast aandeed, alsof hij ‘IK GA NAAR DISNEYLAND!!!’ schreef.

Om toch nog een beetje in de uitspraaksferen te blijven, zocht ik op internet naar reacties. Op de site van de Telegraaf bleek een soort felicitatieregister te zijn ontstaan: tientallen mensen lieten berichtjes achter als: ‘Gefeliciteerd, Geert! 23 juni is vanaf nu een feestdag, de vlag hangt in de hele straat uit! Ik ga snel bier kopen voordat het uitverkocht is.’

Voor degenen die het jammer vinden dat het spektakel is afgelopen: de klagers overwegen nu naar het mensenrechtencomité van de VN te stappen. Wie weet wat ze daar voor etentjes geven.