Eerst fietsen

C o kon nog niet gepresenteerd worden als nieuwe coach van FC Twente omdat hij met zijn meisje nog op fietsvakantie was. En hij laat natuurlijk niet morrelen aan de kwaliteit van zijn vrijetijdsbesteding.

Fietsvakantie, meisje, zomer… Michels kon er zich niets bij voorstellen. De gedachte alleen maakte hem doodongelukkig. Dacht u dat Alex Ferguson de eerste training zou laten schieten voor een fietstochtje, met picknick?

Maar Co is Co en die heeft zo zijn eigen autoritaire tijdsbeleving. Er is niemand in de wereld die hem nog kan voorschrijven wanneer de dag begint en eindigt. Ik voorspel nachttrainingen bij FC Twente.

Preses Joop Munsterman had nochtans aangekondigd dat Adriaanse erg gretig was om in Enschede aan de slag te gaan. De oefenmeester kon niet wachten. De aanslepende fietsvakantie sprak de profielschets van een gretige man vierkant tegen, maar ach, voetbal zwabbert alleen nog tussen Dichtung und Wahrheit.

Vooral transferperiodes hangen aan elkaar van halve waarheden en hele leugens, van schijnbewegingen, opbod en prijsopdrijving. Het zijn de onfrisse dagen van het tussenseizoen. Ook nog met de media als zetbaas.

Waarom Adriaanse nu toch terugkeert naar Nederland is een raadsel. Zit het in de hoek van de liefde? Is het heimwee van de ouder wordende man? Feit is dat de coach het land terminaal polderziek had verlaten. Hij wou helemaal niets meer met Nederland. Na zijn liquidatie bij Ajax was er alleen nog wrok en afkeer van kaas, tulpen en Rembrandt. Bij AZ haalde hij tussentijds nog even zijn gram als bewijs uit het ongerijmde, maar gelukkig was hij niet. Uiteindelijk vertrok hij naar barre oorden in de woestijn of in het voormalige Oostblok. Alleen in Porto en Salzburg trad hij nog eens vluchtig de beschaving tegemoet, maar meer dan een flits was het niet. En alweer vertrok hij met slaande deuren.

Co Adriaanse had de illusie dat hij in het pantheon was opgenomen. In goddelijkheid al even stralend als Guus Hiddink en Louis van Gaal. Maar tot grote Europese clubs werd hij niet geroepen. Die miskenning maakte hem bitter en ontoegankelijk. Soms hoorde je maanden niets meer van hem. Dan zat hij in zijn Franse huisje nog alleen in zichzelf te praten. Later kwam hij weer tot leven, maar alleen voor geld. Niet meer uit liefde voor het spel.

De eigenzinnigheid van Co is legendarisch. Toen hij nog coach van Willem II was, mocht ik hem eens meemaken bij een diner dat was aangeboden door een succesrijke projectontwikkelaar, tevens vurige supporter van de tricolores. Er stonden oesters en kreeft op het menu. Dat was niet naar de aardappelbek van Co. Die avond zag ik hem consequent alleen brood eten. Meer dan drie zinnen heeft hij na de eerste hap niet gesproken.

Man zonder concessies. Niet dat hij asociaal is, maar zijn dalai lamagehalte is te hoog voor small talk. Leermeester: zo ziet hij zichzelf in het diepst van zijn gedachten. Het etiket coach is hem te min.

De leermeester zal zeker kleur brengen in de Nederlandse competitie. Als jongleur van cabaretachtige uitspraken, donderpreken en provocaties, maar ook met mooi, verzorgd voetbal.

Een aanwinst, toch wel.

Maar het zou zomaar kunnen dat hij tijdens de winterstop weer weg is. Tenzij de uitstekende fietspaden en romantische dorpjes van Twente hem tegenhouden. Het enige wat Co aan een lang voetballeven heeft overgehouden, is verlangen naar romantiek. Als averechts dedain voor de onbetrouwbare wereld die hem rijkdom maar weinig geluk heeft gebracht.