Volwassenen praten, kinderen spelen liever

‘Speltherapie klinkt misschien vaag maar de mogelijkheden om kinderen te helpen via spel zijn oneindig. Eerst zijn er drie observatiesessies. Ik zeg tegen het kind dat het alles mag doen wat het wil. Met de blokken spelen, Lego, Playmobil, winkeltje spelen, noem maar op. Hij is de baas. De enige regels zijn dat hij niks expres kapot mag maken en mij niet expres pijn mag doen. Sommige kinderen vinden dat zelf bepalen al moeilijk, anderen hebben juist sturing nodig om zichzelf niet te verliezen.

„Mijn cliënten hebben ADHD, autisme, PDD-NOS of een dergelijke stoornis. Ik bied een plek waar ze helemaal zichzelf mogen zijn. Speltherapie heeft iets magisch. Ouders beginnen vaak sceptisch, maar ze zien gaandeweg dat het beter gaat met hun kind. Dat het weer een beetje de regie krijgt over zijn leven. Vaak heeft het kind een moeilijke tijd achter de rug.

„Elk kind is anders. Het ene kind speelt een rollenspel om nieuwe sociale vaardigheden te oefenen. Het andere kind ontlaadt zijn boosheid door tegen de boksbal te slaan of gebruikt poppetjes van Playmobil om zijn gevoelens te leren verwoorden. Volwassenen praten wanneer er iets is, kinderen spelen liever.

„Ik zie vijftien kinderen per week. Ze komen individueel. De vraag is groot, ik zou er meer kunnen aannemen als ik wilde. De meeste komen drie tot zes maanden lang, een keer in de week. Het kost 65 euro per uur. Er zijn ouders die het uit eigen zak betalen, een enkeling krijgt er iets voor uit de aanvullende verzekering. Sommige betalen het met de pgb.

„Voor het pgb noem ik het nooit therapie in de rekening die ik naar de cliënt stuur, want dan wordt het niet vergoed. Ik noem het dan ‘activerende begeleiding’ of ‘ondersteunende begeleiding’. Dát mag wel worden bekostigd uit de pgb. Het is een beetje krom, want het ís therapie.”