Naar een betere wereld

Als tv-redacteur bij de IKON maakte Mary Michon baanbrekende programma’s over maatschappelijke problemen: werkloze jeugd, migranten, Zuid-Molukkers.

De zichtbare kant van Mary Michon bestond uit haar begintijd als cabaretière en haar latere glansoptreden als komisch-kordate dame in drie musicals van Jos Brink en Frank Sanders. Maar haar onzichtbare kant omvat een veel groter oeuvre – als researcher en redacteur van vele tientallen IKON-programma's, die naar haar zeggen allemaal voortkwamen uit „het verlangen naar een betere wereld”. Dinsdag is ze op 71-jarige leeftijd overleden, na een korte ziekte.

Maria den Hengst, zoals ze eigenlijk heette, kwam uit „een prettig gereformeerd gezin”, ging naar een voorloper van de Kleinkunstacademie en begon in de jaren zestig carrière te maken, onder meer in het ensemble van Heerlijk duurt het langst (1965), de eerste musical van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Maar daarna greep ze bij de IKON (toen nog IKOR) snel de kans om haar religieuze overtuiging te combineren met werk voor een groot publiek. Zo verrichtte ze al in 1972 de research voor een documentaireserie over de vooroordelen tegen gastarbeiders. Met de serie Heeft de regen een vader?, bedoeld „om ouders en kinderen met elkaar aan het praten te krijgen over eigentijdse problemen”, volgde in 1976 een bekroning op een internationaal festival voor jeugd-tv. Andere series waarachter zij een drijvende kracht was, gingen onder meer over Molukse kinderen, jeugdwerkloosheid en jeugdige verkeersslachtoffers. In totaal werkte ze bijna dertig jaar lang bij de IKON. Daarna schreef ze enkele populaire boeken over ouder worden.

Met haar tv-programma’s werd Mary Michon een van de pioniers in een genre dat nu allang gemeengoed is – de televisie als podium voor de verhalen en gevoelens van onbekende landgenoten, in de hoop dat daarover in de huiskamer nog lang zal worden nagepraat.