Een lekkere trut van een lerares

In Hollywoodfilms zijn leraren bij voorkeur halve heiligen.

In het genre ‘slechte leraren’ is Cameron Diaz niet de beste. Dat is Alan Rickman.

Het eerste wat Cameron Diaz in Bad Teacher doet als ze na de zomervakantie weer op school komt, is de dvd van de klassieke highschoolfilm Stand and Deliver (1988) aanzetten. Waarna ze zichzelf oprolt in haar vestje om nog even een extra dutje te doen. De kinderen moeten zelf maar even kijken.

Stand and Deliver is een van die films over inspirerende leraren waarin Hollywood bij tijd en wijle uitblinkt. Zij begeesteren een zooitje ongeregeld om het beste van hun schooltijd te maken en doen nog wat van die heerlijk moraliserende dingen. Misschien dat Diaz’ personage Elizabeth Halsey hoopt dat de inspirerende leraar uit Stand and Deliver haar leerlingen bij verstek iets bij kan brengen. Die behaalde met een klas vol drop-outs zúlke goede resultaten dat hij zelfs van fraude werd beschuldigd.

Zelf heeft onze bad teacher Halsey duidelijk niet goed opgelet tijdens het kijken. Even later laat ze nog Dangerous Minds (1995) aan haar klas zien, ditmaal met Michelle Pfeiffer als inspirerende lerares die een ongemotiveerde achterstandsklas van zichzelf verbaasd laten staan.

In Hollywoodfilms zijn leraren bij voorkeur halve heiligen, zie bijvoorbeeld ook Robin – „O Captain! My Captain!” – Williams in Dead Poets Society (1989) die een hele generatie aan de poëzie kreeg.

Het werkt altijd.

Zelfs als je als kijker een rotschooltijd hebt gehad, raak je bevangen door weemoed, en wil je alsnog terug naar school.

Had ik maar zo’n leraar gehad als Hilary Swank in Freedom Writers (2007), dan had ik tenminste leren schrijven. Had ik maar zo’n leraar gehad als Samuel L. Jackson in One Eight Seven (1997) dan was ik tenminste niet omgekomen in een bendeoorlog. Had ik maar met Harry Potter op school gezeten bij professor Dumbledore, dan kon ik nu tenminste wat beter toveren.

Het is niet helemaal duidelijk of Bad Teacher, die morgen in de bioscoop komt, met dat soort sentimenten de draak wil steken of gewoon alleen maar lekker tegendraads wil zijn.

Natuurlijk kent de filmgeschiedenis ook een pantheon van slechte leraren, maar dat zijn toch meestal de eendimensionale typetjes die duidelijk moeten maken dat het in de desbetreffende film vooral om de leerlingen gaat. Ook die docenten zijn er in alle soorten en maten, van lichtelijk sadistisch tot erger. Denk directeur Vernon in The Breakfast Club (1985).

Maar misschien wil Bad Teacher alleen maar voor de highschoolfilm zijn wat Bad Santa (2003) met Billy Bob Thornton als extreem slechte kerstman, voor de kerstmanfilm was. Gewoon lekker politiek niet-correct een onbeschofte trut van een juf neerzetten die helemaal niets wil met haar leerlingen, en alleen maar in het onderwijs zit om zich van de ene lange vakantie naar de andere te suffen in de hoop dat ze snel kan gaan leven op de zak van een of andere gefortuneerde sukkel van een man.

Er zijn eigenlijk maar twee leraren in de filmgeschiedenis die er niks van bakten en toch helden zijn. Wie Bad Teacher zegt, hoopt natuurlijk stiekem: School of Rock (2003). Die film waarin Jack Black een mislukte rocker speelt die zich godbetert voordoet als een invalleraar om tenminste de huur te kunnen betalen. Leraar. Om de huur te betalen. Hoe diep kun je als rocker zinken? School of Rock slaagt er dankzij het zelfrelativerende scenario en het manische spel van Jack Black in om tot het einde toe subversief te blijven, maar toch te doen wat highschoolfilms moeten doen: de leerlingen, en in dit geval ook de leraar, een levensles geven die hen tot betere mensen maakt.

De ultieme ‘bad teacher’ anno nu? Dat is Alan Rickman als professor Snape in Harry Potter. Niemand kan zo geniepig op leerlingen afsluipen, ze onverwacht met hun hoofden tegen elkaar knallen, met zoveel venijn, walging en absolute weerzin tegen alles wat minderjarig is, als hij.

Rickman kan dat verbeelden met het ophalen van een enkele wenkbrauw. Met minder nog. Met alleen de dreiging dat hij zijn wenkbrauw op gaat halen.

Daar zou Cameron Diaz nog wat van kunnen leren.