People + planet = profit

Schrijver Marcel van Roosmalen bezoekt deze week een accountantbijeenkomst.

Duurzaamheid was het onderwerp van gesprek. En dat is ‘willen’, niet ‘moeten’.

In het Beatrix-Theater te Utrecht kwamen accountants bij elkaar voor de themabijeenkomst ‘Zichtbaar verantwoorden mvo in het mkb’, in gewoon Nederlands: ze lieten zich voorlichten over duurzaam ondernemen.

Marc Schweppe was voorlichter van de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants en ontving ons met een print van het programma. Marc was een voorlichter van het verfrissende soort: hij nam het leven niet te zwaar, hij had vier dochters, zijn favoriete auto was de Alfa Romeo en in zijn vrije tijd deed hij aan ‘schrijverij’. Hij had een eigen weblog, zijn laatste bijdrage ging over ‘rode schoenen’, een verschijnsel dat je in de accountantswereld niet vaak zag.

„Even terugkoppelen”, zei Marc en hij begon aan een verhaal over accountants die in hun praktijk steeds meer vragen kregen van klanten over duurzaamheid. „Accountants krijgen meer een adviesfunctie, daar zit een verdienmodelletje aan vast. Ze willen hun klanten graag adviseren over ‘duurzaamheid’: dat ze een velletje minder moeten printen en ze vertellen hoeveel liter water er nodig is voor een kopje koffie, dat soort zaken.”

Hij sloot af met: „Het is ontluisterend hoeveel beroep er wordt gedaan op de natuurlijke bronnen van deze aarde.”

Met de vinger liep hij door het programma.

Hij dacht dat er een aardige hoeveelheid ‘sprekers van niveau’ op het podium kwam te staan, hij kon Willem Lageweg aanraden. „Dat is een goede prater.”

Een kwartier later hingen we onderuit gezakt in het Beatrix-theater te luisteren naar Willem Lageweg, directeur van het platform maatschappelijk verantwoord ondernemen (mvo), een man die de hele tijd zijn bril op en afzette en in een razend tempo een ongekende hoeveelheid sheets behandelde. Hij was een slecht spreker. Hij zei dat we er met z’n allen fris uitzagen en dat we een interessant thema ‘bij de kop’ hadden.

Duurzaamheid was volgens hem ‘een moving target’ wat accountants het best via ‘de viertrapsrakket dare - share - care - no hot air’ aan de klant konden verkopen.

Daarna kwam hij tot de essentie: „people + planet = profit.”

De accountants reageerden enthousiast: hier werd wat hen betreft de kern geraakt.

De heer Lageweg nam de bril af en keek de zaal in, hij herhaalde de people + planet = profit-boodschap en trok zelf de conclusie dat we met z’n allen, op deze vroege, regenachtige ochtend, de kern te pakken hadden.

Hij kondigde de volgende spreker aan: Jan Rijken, een man met een eigen accountantspraktijk en een vrolijk warrig kapsel, die meteen ook maar begon met het voorlezen van door hem zelf volgeschreven sheets.

We zagen schema’s, tabellen en uitspraken, waarbij de zin ‘Zoek een kantoorboegbeeld dat de duurzaamheidskar wil trekken’ bleef hangen.

Ik keek over mijn schouder de zaal in.

Daar zaten, hingen en lagen accountants, bijna zonder uitzondering in een duur pak. Als een klant wat wilde weten over duurzaamheid zouden ze ’m vertellen dat ze een kantoorboegbeeld moesten zoeken en dat duurzaamheid ‘willen’ was en niet ‘moeten’ en daarna kwam de rekening op duurzaam papier.

Na nog een spreker die begon over zijn elektrische Toyota Prius was het eindelijk pauze. Er waren broodjes zalm, kommetjes met sla, toastjes met kruidenpasta en enorme fruitschalen met peren en bananen, duurzaam geplukt.

Ik sprak met wat accountants.

Ze hadden er net als ik weinig van begrepen, behalve dan dat je met je tijd mee moest en dat duurzaamheid een thema was waar een bult subsidies aanhingen, iets waar de klant altijd op gespitst was.

Een accountant uit Leiden at een banaan. Dat had niets met duurzaamheid te maken, hij was op dieet. Duurzaamheid was volgens hem ‘een lange weg, waarop je diverse afslagen kon nemen’. Moeiteloos schakelde hij over op het fileprobleem, hij had die ochtend weer eens drie kwartier vast gestaan.

We begonnen over de trein, het Beatrix Theater lag naast het Centraal Station. Hij had er nog nooit over nagedacht, over ‘die grote gele banaan’, maar na een kort zwijgen verwierp hij de gedachte dat hij er ooit in zou gaan zitten. „Dan ben je de controle totaal kwijt. Een goed ondernemer zit achter het stuur.”

Weer een wijsheid rijker verlieten we het theater, de zakken gevuld met een broodje zalm en een peer.