Niets waarvan ik dacht: yes, dat heb ik gedaan

Naam: Wouter Bovelander

Leeftijd: 39 jaar

Studie: Informatica hbo en koksopleiding mbo

Eigen bedrijf: Kookstudio Essence Culinair in Best

Voor je ging koken, zat je in de ICT.

„Ik studeerde af in 1994, voor de internetbubbel. Banen lagen voor het oprapen binnen de ICT-sector. Ik hield als tiener van computerspellen en zodoende dacht ik dat het wel wat voor mij was: computers. Dat bleek onterecht. De gezelligheid van het samen gamen vond ik heerlijk. Maar de techniek, het programmeren van computerprogramma’s, dat was niets voor mij. Ik had er geen geduld voor. Binnen het ICT-bedrijf klom ik op tot service manager.”

Leuk?

„Vreselijk. Dag in dag uit, achter mijn bureau. Op een dag keek ik uit mijn raam naar een stel bouwvakkers, ze metselden een muurtje. Ik dacht: die zullen ook wel denken, wat doet die man daar de hele dag achter zijn bureau. Zij hadden een muurtje gebouwd, en ik kon me niets bedenken waarvan ik dacht: yes, wat gaaf dat ik dit heb gedaan.”

Toen ben je de kookstudio begonnen?

„Niet meteen. In 2000 en 2002 kreeg ik de ziekte van Hodgkin. De eerste keer had ik een overlevingskans van 98 procent. Ik kreeg chemokuren en bestralingen. Na anderhalf jaar kwam het terug. Toen was mijn overlevingskans meer dan 50 procent. Dat is heftig. En zwaar, ik ben heel ziek geweest. Het zet je aan het denken: ik wil niet meer wachten op dingen die ik graag wil doen. Ik wil ze nu doen. Vlak daarna ben ik getrouwd. En ik ben me meer gaan bezighouden met mijn passie, koken.”

Naast je ICT-baan ben je voor jezelf begonnen.

„Ja, ik kookte in opdracht. Ik draaide mee in een kookstudio en deed ook aan catering. Bovendien werd ik lid van een kookclub. Je kookt dan voor achttien man. Erg leuk. Ik dacht: als ik verder wil met koken heb ik een papiertje nodig.”

En toen ben je op je 37ste terug naar school gegaan?

„Daar zat ik dan tussen achttienjarigen. En die jongens waren goed. Ik kon ze in het begin nauwelijks bijbenen. Toen had ik een brainwave. Service manager in de ICT, dat is een algemeen beroep, dat kan iedereen. Maar koken, dat is écht een vak. Je moet er gevoel inleggen. Je moet structuur aanbrengen. Je moet anticiperen. En dan is er resultaat, een gerecht, waar ik trots op ben. Daar geniet ik van, zelfs de volgende dag nog.”

Hoe begon je de kookstudio?

„In de week dat ik mijn koksdiploma haalde, werd ik ontslagen bij het ICT-bedrijf. Alsof het zo had moeten zijn. Ik voerde inmiddels samen met mijn compagnon (die ik ken van de kookclub en met wie ik de studio run) gesprekken met een ondernemer die keukens bouwt voor restaurants. Het plan: hij wilde een levendige showroom, dus met koks die aan het werk zijn. En wij waren op zoek naar een keuken voor onze studioactiviteiten. Vervolgens heb ik de keuken getekend, een inventaris gemaakt van de benodigdheden en een bedrijfsplan geschreven. De ondernemer ging bouwen. Het UWV gaf mij een starterskrediet. En nu huren wij dus de keuken in de showroom.”

Wat doe je in de kookstudio?

„Er komen amateur-kookclubs koken, onder mijn begeleiding. Ik leer ze ook wat over het grafische aspect: hoe maak je een bord op, dat is net als schilderen een kunst. Daarnaast geven we kookclinics.”

Nu ben je wel gelukkig in je werk?

„Absoluut. Het wordt vaak heel laat maar ik ben de volgende dag nooit moe. De voldoening is groot. En het is bijzonder. Laatst vierde iemand zijn vijftigste verjaardag bij ons. Zo’n man wordt maar één keer vijftig. Dus dat moet goed lopen. En als je daarna nog allemaal bedankjes krijgt, kan het niet op. Dat is wel even wat anders dan mailtjes tikken en functioneringsgesprekken voeren.”

Juliette Vasterman