Klimmen naar kruishoogte (10)

Anita Janssen en Tosca Niterink lopen de langste pelgrimsroute in Spanje, de Via de la Plata, en doen wekelijks verslag.

We stonden in de kerk, hier in Ourense, want we wilden een mooie stempel voor in onze pelgrimspas. We zijn namelijk pelgrims. Er was een mis bezig, met bidden en zingen. „Doe je hoed af”, siste Annie, „we zijn in de kerk”. „O ja”, ik rukte snel en eerbiedig mijn hoed van mijn hoofd.

Niet die mooie, handgeweven witte Panamahoed trouwens. Die heb ik niet meer. Daar is Annie eerst op gaan zitten, toen ik hem een beetje uitgedeukt had, heeft ze haar rugzak erop gezet en daarna, ik had hem over een lampje gehangen, je begrijpt, ze lag te slapen en dacht wat ruik ik, ja hoor, groot gat in hoed. Nu heb ik haar strooien hoed en zijzelf heeft haar leren Bennie Jolink hoed weer op.

Dus nu hebben we weer last van het feit dat ze in elk café waar we binnenkomen onmiddellijk hardrock muziek opzetten en het volume helemaal opengooien. In de kerk doen ze dat gelukkig niet. „Zal ik aan die man een stempel vragen?” vroeg Annie. Ze wees op een bleke vent in een soort portiershokje. „Nee”, zei ik, „daar kan je niks aan vragen, dat is de pastoor in de biechtstoel, daar moet je dingen tegen vertellen.”

Annie, altijd eigenwijs, zei: „Er is niemand anders, ik ga het toch gewoon doen en weg was ze met hoed in hand, dat wel.”

„Annie”, riep ik haar na, iedereen keek verstoord naar mij, maar het kon niet anders, „je shirt! Je hebt het verkeerde shirt weer aan.”Maar ze hoorde me weer eens niet! Annie heeft zo’n flauw T-shirt met een non erop die haar rok omhoog gooit. Enfin, we kregen uiteindelijk wel een zure flauwe stempel in de sacristie (het boudoir van de pastoor). Hij was wel te beroerd om hem eerst een beetje lekker royaal in het stempelkussen te drukken.

Verder had ik een inzinking deze week, ik had ineens niks geen zin meer. „Ik ben uitgewandeld”, riep ik. Al dat gedoe in de natuur, achter die stomme pijlen aan. Ik pak een bus of een taxi naar Santiago, loop jij maar alleen verder. Ik brak mijn pelgrimsstaf ook meteen in twee. Maar daar zat intussen toverkracht in. Want plotseling verrees daar uit haar groentetuin deze goede fee, met haarnetje en potloodwenkbrauwen. Ze hoefde niks te zeggen, ik zag meteen weer het belang van deze pelgrimage. Dank u fee! Ik ben door de groene Gallicische heuvels naar Ourense gehuppeld, werkelijk! En wat denk je, ze hebben hier zo een klein treintje waar je mee kan sightseeën door de stad. Annie durft er niet in, ze is bang dat mensen denken dat het serieus is.

Groetjes Anita en Tosca

Dagelijks: wildwifeadventures.nl