Geen privacy is niet eng

Het is een bekend verhaal: internet is gevaarlijk, dus houd zoveel mogelijk dingen privé en spreek niet af met mensen die je via internet kent.

Dat is in 2011 een beetje achterhaald. Privacy bestaat nog wel, maar in een afgeslankte vorm. Dat mensen – die ik niet ken – dankzij Twitter weten waar ik uithang, met wie en waarom is niet eens meer een enge gedachte. Oké, er is online erg veel over mij bekend, maar is dat wel zo eng? Wat kan iemand met die gegevens?

In 2005 sprak ik als 12-jarige af met een 15-jarige jongen uit Brabant. Ik wist alleen van hem dat hij net als ik radio-dj wilde worden. Hij kwam naar Rotterdam, ik haalde hem op bij de tramhalte om vervolgens te praten over onze gezamenlijke hobby. Toen ik hem opwachtte, was ik toch redelijk gespannen; is het straks niet een man van 62 die nu weet waar ik woon en waar mijn moeder me altijd voor waarschuwde? Dat was niet het geval; hij was gewoon wie ik verwachtte dat hij was. Een paar jaar later werkten we allebei voor hetzelfde radiostation in Hilversum.

Maakt de privacy (of eigenlijk het gebrek aan privacy) het internet niet veiliger? Tegenwoordig ken je iemand al een stuk beter door zijn of haar timeline of Twitter-account. Dankzij hun pagina’s op Facebook en Hyves weet je dat het geen man van 62 is. Je leeft al dagelijks met de persoon mee alsof je hem al maanden of zelfs jaren kent.

Het effect is drempelverlagend: spontane meet-ups ontstaan dankzij Twitter. Iemand die je alleen als @-twitternaam kent, laat weten dat hij óók op Utrecht Centraal staat en vraagt of je tijd hebt om naar de Starbucks te gaan. En dat is niet gevaarlijk, maar wel heel gezellig!

Deniz Alkac