Barok met desolate soundscapes

Utopia 47 – a very last Passion door Muziektheater Transparant en Bl!ndman, met Cristina Zavalloni (mezzosopraan). Muziek van Eric Sleichim en Heinrich Schütz. Gezien: 21/6 Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. ***

Een nieuwe concertervaring. Dat wil Eric Sleichim van het muzikantencollectief Bl!ndman bieden in Utopia 47. Wat begint als een tamelijk gewoon barokconcert met muziek van Heinrich Schütz, mondt via een discussie tussen twee experts uit in een eigentijds soort passie-installatie waarbij het publiek zich op het podium moet begeven.

Een dergelijk experiment verdient alle lof – al kan de uitwerking op sommige punten wel beter. De eerste helft, het Schütz-concert, duurt gevoelsmatig wat lang. De saxofoons zijn in deze barokmuziek een bewust anachronisme, maar ze begeleiden in werken als Fili mi Absalon en Auf dem Gebirge met een intense warmte die dat acuut doet vergeten. Toch verlang je na verloop van tijd naar iets meer reliëf, ook door de niet allen even overtuigende zangers.

In het tweede deel mag het publiek het podium op. De muziek, nu van Sleichim zélf, wisselt tussen desolate soundscapes en momenten van grote opwinding. Bovenin de stellage staat mezzosopraan Cristina Zavalloni, die met groot inlevingsvermogen optreedt als hoofdpersoon. Vanwege de focus op Zavalloni, en omdat vanuit alle hoeken ongeveer hetzelfde te zien en te horen is, nodigt het geheel niet uit tot rondlopen. Een deel van het publiek zocht dus toch weer de stoelen op.