Wie weet volgt na de taxerende blik het vonnis ‘borstvergroting’

Terwijl de ramen worden verduisterd, zegt een vrouw van de organisatie lachend: „Na afloop is er Prozac. Of een gratis consult.” Ik ben bij de presentatie van een privékliniek over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van de facelift. Niets had me meer kunnen bekoren: plastische chirurgie blijft fascinerend. Ik ben zelfs een tijd verslaafd

Terwijl de ramen worden verduisterd, zegt een vrouw van de organisatie lachend: „Na afloop is er Prozac. Of een gratis consult.”

Ik ben bij de presentatie van een privékliniek over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van de facelift. Niets had me meer kunnen bekoren: plastische chirurgie blijft fascinerend. Ik ben zelfs een tijd verslaafd geweest aan een site waarop je kon zien welke cosmetische ingrepen beroemdheden hadden laten doen – inclusief ongelukkige foto’s van bobbelige borstvergrotingen en het hoofd van Tori Amos, dat er inmiddels uitziet als dat van een Keltische gnoom.

Tijdens de presentatie heb ik het gevoel dat ik in een uur expert word op het gebied van gezichtsbehandelingen. Ik leer over de CO2-laser, de barb-lift, het idee dat je gezichtsspieren een soort hangmatje rond je gezicht vormen, dat bovenliprimpels ook wel ‘de barcode’ genoemd worden, injectables en natuurlijk de facelift.

Ik ken de facelift voornamelijk van horrorplaatjes: een huid die is strakgetrokken met het fanatisme waarmee je een korset aansnoert en er uitziet alsof hij bij een aarzelend glimlachje zal scheuren. Nu wordt er echter een nieuwe techniek gebruikt, die niet de huid maar de spieren straktrekt en zo een natuurlijker resultaat geeft. Ook wordt er verteld over de vampier-facelift: een techniek die enkel nog in de VS bestaat, waarbij je eigen bloed wordt vermengd met bloedstollingsmiddel, dat vervolgens in je gezicht wordt geïnjecteerd.

Na de presentatie drinkt iedereen nog een glas champagne – het moment waarop volgens de uitnodiging een gratis consult mogelijk was. De twee chirurgen staan samen aan een tafeltje. Ik kom erbij staan. Natuurlijk durf ik dat alleen omdat ik weet dat ik met mijn zevenentwintig jaar niet bepaald tot de grootste doelgroep hoor.

En toch denk ik: wie weet. Wie weet volgt na de taxerende blik wel het onvermijdelijke vonnis: ‘borstvergroting, buiklipo, laser, neuscorrectie, botox en alsjeblieft een andere kapper graag’. Terwijl ik vraag om hun kritische blik en bedenk hoe heroïsch ik me eigenlijk gedraag, zie ik het in hun ogen: deze vraag krijgen ze vaker. Op feestjes. Van dronken vrouwen die denken dat ze lollig zijn. De ene arts antwoordt: „Het begint altijd met: wat wil jíj.” Waar het gesprek plotseling nog confronterender door wordt dan verwacht. „Ehm… grotere borsten?” zeg ik. „Je zou eens bh’s met vullingen kunnen proberen, om te zien welke je staan. Cupmaten zeggen niets, een Franse cup B is de Duitse niet, enzovoort.” De andere chirurg kijkt me geamuseerd aan. „Ik kan wel voorspellen hoe je wordt. Met je huidvolume zit het wel goed. Maar misschien ooit een wenkbrauwlift…” „O”, zeg ik, terwijl ik me probeer te bedenken hoe mijn wenkbrauwen er ook alweer uitzien. Vervolgens komt het gesprek op cosmetische chirurgie bij mannen. „Nu kiezen mannen vooral voor ooglidcorrecties of liposuctie. Of ze hebben geen zin om naar de sportschool te gaan en nemen implantaten in borst en kuiten.”

Als ik uiteindelijk naar huis ga, bekijk ik mezelf in de spiegel van de lift.

Misschien moet ik eens met wenkbrauwgymnastiek beginnen.