Opportunisme

Fascinerend stukje tekst, die integratienota van minister Donner. Fascinerend, omdat er in de nota afscheid wordt genomen van een werkelijkheid die nooit heeft bestaan, om vervolgens terug te keren naar een werkelijkheid die nooit is weggeweest.

De werkelijkheid die nooit heeft bestaan is die van het zogenaamde ‘relativisme’, waarmee de multiculturele samenleving doordrenkt zou zijn. Decennialang zou ons land discriminatie, intolerantie, onderdrukking en fundamentalisme onder minderheden hebben getolereerd, omdat het ‘bij hun cultuur’ hoorde. Ik kan mij deze tijd niet herinneren, behalve dan de jaren 50, toen discriminatie, intolerantie, onderdrukking en fundamentalisme gemeengoed waren onder Nederlanders zélf. Maar daarna? Eerwraak, huwelijksdwang, discriminatie van vrouwen en homo’s: allemaal al veertig jaar strafbaar. Voor iedereen. Behoudens niemand. Sine exeptione.

En waar pleit Donner nu voor? De terugkeer naar wat al veertig jaar staande praktijk is: de rechtsstaat als neutrale beschermheer van de Nederlandse kernwaarden. Of zoals Donner het zegt: „Integratie zal niet meer door specifiek beleid, gericht op afzonderlijke groepen, worden gerealiseerd, maar door algemene maatregelen die uitgaan van de verantwoordelijkheid van betrokkenen. (...) Normoverschrijdend en crimineel gedrag wordt bestreden, afkomst speelt daarin geen rol.” Tot zover tien jaar integratiehysterie.

Des te absurder waren dan ook de reacties op de nota. De partij die al zeven jaar schrééuwt om ‘specifiek beleid gericht op afzonderlijke groepen’ – etnische registratie, immigratiestop uit moslimlanden, Koranverbod– hing acuut de vlag uit: „Integratienota Donner was er zonder PVV nooit gekomen!”, jubelde Wilders via Twitter. En de partij die zich daar al zeven jaar met hand en tand tegen verzet – de partij van ‘niet afkomst, maar toekomst’ en van ‘iedereen telt mee’ – deed de vlag acuut halfstok: „Een historische vergissing”, vond de PvdA de nota. Want: er zijn „grote problemen met Marokkanen” en daarvoor „komt nu geen gerichte aanpak meer”.

Het multiculturalisme mag dan failliet zijn verklaard, het opportunisme dat ervoor in de plaats is gekomen, is nog vele malen erger.

Rob Wijnberg