Grandioze en duistere Bon Iver

Bon Iver. Bon Iver ****

Het verhaal van Justin Vernon, zanger/gitarist van het Amerikaanse Bon Iver, is een sprookje in de recente popgeschiedenis: hoe een versmade minnaar zijn wonden ging likken in een afgelegen schuur in de bossen van Wisconsin, en daar met minimale middelen een serie liedjes opnam. En hoe het resultaat, het ijle, wonderlijke For Emma, Forever Ago (2008) met zijn smachtende falsetzang, een internationaal succes werd.

Bon Ivers vandaag verschenen tweede cd werd niet opgenomen in een schuur, maar in zijn eigen studio. Niet alleen, maar met zijn eigen, uitgelezen band. In Minnesota, WI duikt een sonore laag synthesizers op, en soms een piano, maar meestal worden de instrumentaties bepaald door allerlei uitdrukkingsvormen van de gitaar (akoestisch, knerpend, in een bad van echo), veraf klinkende trompet en spookachtige strijkers.

De cd kent verschillende hoogtepunten, waaronder de single Calgary, en Towers. Die laatste is een jubelende liefdesbetuiging, waarin Vernon grandioos uitpakt met een orkestratie van in elkaar hakende twinkelakkoorden, elkaar antwoordende blazers en fanatieke strijkers. Liefde is opnieuw het thema – niet voor een vrouw, maar voor steden: Lisbon, Perth.

Al is het geluid gevarieerder dan op zijn debuut, de sfeer is even intiem. Benauwd bijna; alsof we een kijkje krijgen in Vernons hersenpan. Waar het nog altijd duister is.

Bon Iver treedt op 26/10 in Muziekcentrum Vredenburg op.