Verwende mensen

Het zaterdagse Volkskrant magazine heeft een rubriek die Wat zou u doen? heet. Daarin mag een lezer een dilemma waarmee hij worstelt beschrijven. Een week later kunnen andere lezers hem openlijk adviseren bij zijn keus.

Het dilemma van afgelopen zaterdag onder de kop ‘Mijn oude poezen gezond laten inslapen?’ was afkomstig van een 63-jarige vrouw. De verzorging van haar poezen, 12 en 13 jaar oud, werd haar te veel. Die katten willen er elke nacht uit, maar ze heeft geen poezenluik, want dat „is nu eemaal geen pre bij de verkoop van een huis”. Op de buren wil ze niet steeds een beroep doen als ze weggaat.

„Ik heb nu meerdere keren een dier verzorgd tot het moment dat ze stierven”, schrijft ze. „Dat is intensief en niet leuk. Het zou mooi zijn als de dierenarts op een goed gekozen moment een pijnloos eind zou maken aan het tot nu toe riante leven van mijn huisdieren. Hoe vraag ik dit?”

Ik heb dit verbluffende briefje enkele keren overgelezen, mijn ogen niet helemaal gelovend. Ik ga er vanuit dat de redactie niets verzonnen heeft en dat de naam van de vrouw inderdaad bij deze redactie bekend is, zoals eronder staat. Wat wil deze vrouw? Zij wil twee oudere, maar kennelijk nog gezonde katten door een dierenarts laten doden omdat ze haar steeds meer last bezorgen. ’s Nachts willen die krengen eruit, maar aan een poezenluik begint ze niet omdat dit de verkoopwaarde van haar huis verlaagt.

Ik kan haar in dit opzicht geruststellen. Ooit heb ik een huis mét poezenluik uitstekend kunnen verkopen. De veronderstelling dat iemand afziet van de aankoop van een huis vanwege een klepje in een achterdeur, is te absurd om lang bij stil te staan. Die mevrouw moet dus zo snel mogelijk een timmerman zo’n luikje laten plaatsen.

Mevrouw zal een betere smoes moeten verzinnen om de dierenarts de finale spuit te laten zetten. Een geniale smoes zelfs, want de artsen voor huisdieren, zoals ik ze heb leren kennen, zijn integere medici die geen gezonde beestjes om zeep brengen omdat de eigenaar opziet tegen de oude dag van zijn lievelingen.

„Dokter? Ze zijn al 12 en 13, dat kan niet lang meer goed gaan. Wilt u een eind maken aan hun tot nu toe riante leven?”

„Natuurlijk, mevrouw, zet u de mand maar open. Wilt u erbij blijven of vindt u het rianter om naar huis te gaan?”

Ik las het briefje van de vrouw aan mijn eigen vrouw voor. Sommige echtparen doen dat: elkaar af en toe het ergste uit de krant voorlezen. Volgens mij zou er een wrang-komisch toneelstuk te maken zijn over een ouder wordend echtpaar dat elkaar de hele dag de krant voorleest – totdat ze gillend het raam uitspringen, of de dokter vragen met een spuitje langs te komen. Mijn vrouw schudde haar hoofd en zei alleen maar: „Verwende mensen”. Ik herinnerde me hoe ze eens tijdens een vakantie op Terschelling naar ons huis in Hilversum reisde om onze poes in haar laatste dagen bij te staan. Daar hoefde ze niet over te aarzelen, dat sprak vanzelf.

Ik schraapte mijn keel. Nu we het toch over dieren hadden, wat vond ze als partijlid eigenlijk van het nieuwste dilemma voor de PvdA: voor of tegen een verbod op onverdoofd ritueel slachten? De fractie is voor, maar de ledenraad blijkt tegen. Hommeles dreigt. „Wat denk je?” vroeg ze. Het is niet bedoeld als chantage, maar de kans lijkt me groot dat de PvdA straks één lid minder zal tellen als de fractie toch voor onverdoofd slachten stemt.